บทที่315 เขาทำอย่างไร

ว่านต้าเผิงได้ยินเสียงคนโต้เถียงกันโกลาหลไม่จบสิ้น เขายังคิดว่าตัวเองอยู่ที่บ้าน นึกอยากจะออกปากด่าคน แต่เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็เห็นสายตานับร้อยมุมดูตนเองอยู่

สายตายังโดนแสงแฟลตไปหลายต่อหลายครั้ง เมื่อชะโงกหัวลงไปถึงได้เห็นว่าตัวเองถูกแขวนเท้งเต้งอยู่บนเสา มีแผ่นไม้แผ่นหนึ

บทที่316 ไปหาพ่อ

“อย่าทำอย่างนั้น เรื่องนี้ฉันจัดการเอง” เป้ยฉ่ายเวยรีบห้ามเอาไว้

อวี๋ซือซือใช้มือดึงทั้งผมอยู่หลายครั้ง “เชิญเธอตามสบายเลยละกัน ถ้านังบ้านั่นเกิดทำอะไรขึ้นมาอีก ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ”

“อื้อ ถ้าหากว่าหล่อนกล้าทำอะไรรุ่ยรุ่ย ฉันก็จะไม่ปล่อยเอาไว้แน่” ใครหน้าไหนก็ล้ำเส้นน

บทที่317 ทำข้อตกลงกัน

“....” หน้าซาลาเปาของรุ่ยรุ่ยซุกลงในทันที เขาว่ามันเร็วมันไปรึเปล่า

เป้ยฉ่ายเวยเห็นอากัปกิริยาท่าทางไม่พออกพอใจของเขา ในที่สุดเธอก็กลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ “แม่ล้อเล่นหรอกน่า”

รุ่ยรุ่ยหน้าแดงขึ้นในทันที เขายืดตัวนั่งตรง “แม่ครับ ทำไมแม่ทำอย่างนี้ล่ะ”