บทที่314 เปิดเผยสู่สาธารณะ

เมื่อได้ยินคำของเพื่อนรัก เธอก็อดมองหน้าชายตรงหน้าไม่ได้ พวกเขารู้เรื่องแล้ว….

ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เธอพูด หลี่จื่อเชียนก็รู้ว่าโกหก

“ยืนอึ้งอะไรอยู่ ให้ตายเถอะ รีบเล่ามาสิ” อวี๋ซือซือไม่รู้ว่าเป้ยฉ่ายเวยคิดอะไรอยู่ จึงได้แต่เร่งเธอ

เป้ยฉ่ายเวยอ้าปากค้าง

บทที่315 เขาทำอย่างไร

ว่านต้าเผิงได้ยินเสียงคนโต้เถียงกันโกลาหลไม่จบสิ้น เขายังคิดว่าตัวเองอยู่ที่บ้าน นึกอยากจะออกปากด่าคน แต่เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็เห็นสายตานับร้อยมุมดูตนเองอยู่

สายตายังโดนแสงแฟลตไปหลายต่อหลายครั้ง เมื่อชะโงกหัวลงไปถึงได้เห็นว่าตัวเองถูกแขวนเท้งเต้งอยู่บนเสา มีแผ่นไม้แผ่นหนึ

บทที่316 ไปหาพ่อ

“อย่าทำอย่างนั้น เรื่องนี้ฉันจัดการเอง” เป้ยฉ่ายเวยรีบห้ามเอาไว้

อวี๋ซือซือใช้มือดึงทั้งผมอยู่หลายครั้ง “เชิญเธอตามสบายเลยละกัน ถ้านังบ้านั่นเกิดทำอะไรขึ้นมาอีก ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ”

“อื้อ ถ้าหากว่าหล่อนกล้าทำอะไรรุ่ยรุ่ย ฉันก็จะไม่ปล่อยเอาไว้แน่” ใครหน้าไหนก็ล้ำเส้นน