บทที่313 อย่าไปจากผม

อยู่ๆฉูเจ๋อหยางก็ปล่อยเป้ยฉ่ายเวย เขาจับเธอพลิกหันไป ด้านหลังเธอคือร่างอันสูงใหญ่ เสียงเขาทุ้มต่ำลงเหมือนกับลมกลางหน้าผา “เป้ยฉ่ายเวย คุณจะต้องกลับมาขอร้องผม”

เขารับรองได้

เป้ยฉ่ายเวยหัวใจสั่นไหว ความหวาดกลัวค่อยๆแผ่ซ่านออกจากใจ เหมือนน้ำที่กำลังเดือดปุด ไม่ว่าฉู

บทที่314 เปิดเผยสู่สาธารณะ

เมื่อได้ยินคำของเพื่อนรัก เธอก็อดมองหน้าชายตรงหน้าไม่ได้ พวกเขารู้เรื่องแล้ว….

ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เธอพูด หลี่จื่อเชียนก็รู้ว่าโกหก

“ยืนอึ้งอะไรอยู่ ให้ตายเถอะ รีบเล่ามาสิ” อวี๋ซือซือไม่รู้ว่าเป้ยฉ่ายเวยคิดอะไรอยู่ จึงได้แต่เร่งเธอ

เป้ยฉ่ายเวยอ้าปากค้าง

บทที่315 เขาทำอย่างไร

ว่านต้าเผิงได้ยินเสียงคนโต้เถียงกันโกลาหลไม่จบสิ้น เขายังคิดว่าตัวเองอยู่ที่บ้าน นึกอยากจะออกปากด่าคน แต่เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็เห็นสายตานับร้อยมุมดูตนเองอยู่

สายตายังโดนแสงแฟลตไปหลายต่อหลายครั้ง เมื่อชะโงกหัวลงไปถึงได้เห็นว่าตัวเองถูกแขวนเท้งเต้งอยู่บนเสา มีแผ่นไม้แผ่นหนึ