บทที่308 ตัดขาดกันแล้วไม่ใช่หรอ

ข้อมือที่ถูกฉูเจ๋อหยางมัดนั้น ถูกว่านต้าเผิงเหยียบซ้ำลงอีกครั้ง เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกแค่ว่าเจ็บแปลบที่ข้อมือ เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่ากระดูกข้อมือนั้นแตกออก ขยับซ้ายขวาไม่ได้ ต้องแพลงแน่ๆ

เหงื่อเห็นไหลอาบใบหน้าเธอลงมา ลมหายใจของเธอหอบคล้ายจะเป็นลม

“แกล้งตายเรอะ

บทที่309 อดใจความอยากที่จะบีบคอเธอ

ความเย็นชาของฉูเจ๋อหยางไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ราวกับว่าลูกเตะนี้เป็นเรื่องธรรมดาอย่างนั้น แต่ นี่มันยังไม่จบ เขาเหลือบไปมองที่มือขวาเป้ยฉ่ายเวย จากนั้นจึงหันกลับไปมองที่มือขวาของว่านต้าเผิง

เหมือนน้ำแข็งสองก้อนกระแทกลงตรงข้อมือว่านต้าเผิง เขาเหมือนจะรู้ส

บทที่310 ถามหาคน

“แย่แล้ว คุณเอาโทรศัพท์มาให้ฉันยืมหน่อย ฉันจะโทรหาซือซือ” ความจริงเป้ยฉ่ายเวยอยากพูดว่าโทรหาหลี่จื่อเชียน แต่เมื่อคิดว่าฉูเจ๋อหยางเอาแต่ใจอยู่เสมอ เธอเลยต้องรีบเปลี่ยนคำ

เป้ยฉ่ายเวยหยุดนิ่งไปชั่วครู่ ทำไมฉูเจ๋อหยางจะไม่ทันสังเกตเห็น “ไม่มีโทรศัพท์”

“ฉันจะลงจากรถ” เป้ย