บทที่ 307

บทที่307 โทรผิด

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รบกวนคุณว่าน ขอตัวก่อน” เป้ยฉ่ายเวยพูดแล้วก็หันหลังเตรียมเดินจากไป

ว่านต้าเผิงตกตะลึง เกือบทำเป้ยฉ่ายเวยหลุดมือไป เขาขยิบตาให้กับลูกน้องสองคนข้างๆ ลูกน้องทั้งสองก็เดินเข้าไปล็อกตัวเป้ยฉ่ายเวยทันที

เป้ยฉ่ายเวยขมวดคิ้ว เธอหันไปมองเขา “ว่

บทที่ 308

บทที่308 ตัดขาดกันแล้วไม่ใช่หรอ

ข้อมือที่ถูกฉูเจ๋อหยางมัดนั้น ถูกว่านต้าเผิงเหยียบซ้ำลงอีกครั้ง เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกแค่ว่าเจ็บแปลบที่ข้อมือ เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่ากระดูกข้อมือนั้นแตกออก ขยับซ้ายขวาไม่ได้ ต้องแพลงแน่ๆ

เหงื่อเห็นไหลอาบใบหน้าเธอลงมา ลมหายใจของเธอหอบคล้ายจะเป็นลม

“แ

บทที่ 309

บทที่309 อดใจความอยากที่จะบีบคอเธอ

ความเย็นชาของฉูเจ๋อหยางไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ราวกับว่าลูกเตะนี้เป็นเรื่องธรรมดาอย่างนั้น แต่ นี่มันยังไม่จบ เขาเหลือบไปมองที่มือขวาเป้ยฉ่ายเวย จากนั้นจึงหันกลับไปมองที่มือขวาของว่านต้าเผิง

เหมือนน้ำแข็งสองก้อนกระแทกลงตรงข้อมือว่านต้าเผิง เขาเ