บทที่306 แอบอ้างบารมี

เป้ยฉ่ายเวยเผลอกำมือแน่น ครั้งนี้ยังไม่ทันได้ขบฟัน ก็มีมือใหญ่อันอบอุ่นอีกมือเอื้อมมาจับมือเธอไว้เบาๆ

สัมผัสนั้นช่างแตกต่างกับมือของเธอซึ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือของอีกฝ่ายทั้งกว้างใหญ่และทรงพลัง ราวกับจะมอบความกล้าหาญให้กับเธออย่างไม่มีขีดจำกัด

เป้ยฉ่ายเวยจิตใจอ่อน

บทที่307 โทรผิด

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รบกวนคุณว่าน ขอตัวก่อน” เป้ยฉ่ายเวยพูดแล้วก็หันหลังเตรียมเดินจากไป

ว่านต้าเผิงตกตะลึง เกือบทำเป้ยฉ่ายเวยหลุดมือไป เขาขยิบตาให้กับลูกน้องสองคนข้างๆ ลูกน้องทั้งสองก็เดินเข้าไปล็อกตัวเป้ยฉ่ายเวยทันที

เป้ยฉ่ายเวยขมวดคิ้ว เธอหันไปมองเขา “ว่านต้าเผิง น

บทที่308 ตัดขาดกันแล้วไม่ใช่หรอ

ข้อมือที่ถูกฉูเจ๋อหยางมัดนั้น ถูกว่านต้าเผิงเหยียบซ้ำลงอีกครั้ง เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกแค่ว่าเจ็บแปลบที่ข้อมือ เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่ากระดูกข้อมือนั้นแตกออก ขยับซ้ายขวาไม่ได้ ต้องแพลงแน่ๆ

เหงื่อเห็นไหลอาบใบหน้าเธอลงมา ลมหายใจของเธอหอบคล้ายจะเป็นลม

“แกล้งตายเรอะ