บทที่ 304

บทที่304 จำกัดคนวงใน

“ซือซือ ฉันไม่ดีเอง ฉัน…”

เป้ยฉ่ายเวยพูดยังไม่ทันจบ หลี่จื่อเชียนก็แทรกขึ้น “เรื่องนี้โทษผมเถอะ ผมเป็นคนลากเวยเวยให้กลับมาเอง”

เธอไม่ได้พูดอะไร สองคนนี้เริ่มปกป้องกันแล้ว อวี๋ซือซือแสดงท่าทางเศร้า จะให้พูดยังไง เธอรู้สึกว่าหลี่จื่อเชียนไม่ว่าจะมองจากมุม

บทที่ 305

บทที่305 ถ้าไม่ได้ช้อปปิ้งก็แก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้

“เวยเวย นี่มันเรื่องอะไรกัน” เมื่อออกจากประตู อวี๋ซือซือก็อดใจรอไม่ไหวที่จะถาม

เป้ยฉ่ายเวยพลิกข้อมือไปมา ลดคิ้วต่ำลง ก่อนจะพูดอย่างใจเย็น “ไม่มีอะไร ก็แค่ไม่ทันระวังเลยลื่นล้ม”

“ล้มมันจะเป็นอย่างนี้หรอ เห็นชัดๆว่าถูกอะไรรัดมา

บทที่ 306

บทที่306 แอบอ้างบารมี

เป้ยฉ่ายเวยเผลอกำมือแน่น ครั้งนี้ยังไม่ทันได้ขบฟัน ก็มีมือใหญ่อันอบอุ่นอีกมือเอื้อมมาจับมือเธอไว้เบาๆ

สัมผัสนั้นช่างแตกต่างกับมือของเธอซึ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือของอีกฝ่ายทั้งกว้างใหญ่และทรงพลัง ราวกับจะมอบความกล้าหาญให้กับเธออย่างไม่มีขีดจำกัด

เป้ยฉ่ายเ