บทที่303 คิดถึงกลอนบทหนึ่ง

“อย่าลืมเรื่องนี้ทำอย่างลับๆ อย่าให้คนบ้านหลี่พบเห็นเข้า อีกอย่างอาเจ๋อทำอะไรที่ไหนคุณรีบรายงานฉันทันที อย่าให้ฉูเจ๋อหยางรู้เด็ดขาดว่ามีไอ้ลูกนอกคอกนั่นอยู่”

หนานฉิงพูดถึงตอนสุดท้ายก็นัยน์ตาเศร้าสลด

“คุณหนูหนานวางใจได้ ผมจะระวังให้มากขึ้น” นักสืบรู้สึกเสียวว

บทที่304 จำกัดคนวงใน

“ซือซือ ฉันไม่ดีเอง ฉัน…”

เป้ยฉ่ายเวยพูดยังไม่ทันจบ หลี่จื่อเชียนก็แทรกขึ้น “เรื่องนี้โทษผมเถอะ ผมเป็นคนลากเวยเวยให้กลับมาเอง”

เธอไม่ได้พูดอะไร สองคนนี้เริ่มปกป้องกันแล้ว อวี๋ซือซือแสดงท่าทางเศร้า จะให้พูดยังไง เธอรู้สึกว่าหลี่จื่อเชียนไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ช่างเห

บทที่305 ถ้าไม่ได้ช้อปปิ้งก็แก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้

“เวยเวย นี่มันเรื่องอะไรกัน” เมื่อออกจากประตู อวี๋ซือซือก็อดใจรอไม่ไหวที่จะถาม

เป้ยฉ่ายเวยพลิกข้อมือไปมา ลดคิ้วต่ำลง ก่อนจะพูดอย่างใจเย็น “ไม่มีอะไร ก็แค่ไม่ทันระวังเลยลื่นล้ม”

“ล้มมันจะเป็นอย่างนี้หรอ เห็นชัดๆว่าถูกอะไรรัดมา” อวี๋ซือซื