บทที่ 298 คนที่ทำให้เธอสั่น

“ผมเสียใจที่ไม่พาคุณออกมาให้เร็วกว่านี้ เวยเวยผมทำให้คุณลำบากใจแล้ว ผมไม่รู้ว่าท่านจะพูดแบบนี้” หลี่จื่อเชียนกล่าวขอโทษสั้นๆ เขาไม่รู้ว่าแม่เขาจะมาไม้นี้

เป้ยฉ่ายเวยส่ายหัวพร้อมกับพูดว่า “ไม่เป็นไร ที่จริงคุณป้าพูดแบบนั้นก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ใครให้เราตัดสินใจ

บทที่ 299 ยั่วโมโหเขาได้สำเร็จ

“พอหรอ เป้ยฉ่ายเวยคุณติดหนี้ผมไกลเกินกว่าคำว่าพอ” ริมฝีปากบางเฉียบของฉูเจ๋อหยางเผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คำพูดที่ออกมากลับโหดร้ายหาที่เปรียบไม่ได้

เป้ยฉ่ายเวยสั่นเล็กน้อย เธอบอกกับตัวเองไม่ต้องไปกังวลกับคำพูดของเขา

เธอมองไปที่ทิวทัศน์นอกหน้าต่างจึงได้พบ

บทที่300 ลงจากรถ

เป้ยฉ่ายเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ปกคลุมด้วยเมฆหมองจ้องเขาอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดอย่างนิ่มๆ “ใช่ ฉูเจ๋อหยาง ฉันไม่อยากมีความสัมพันธ์ใดๆกับคุณอีกต่อไป”

“หยุดรถ” นัยน์ตาสีดำเข้มของฉูเจ๋อหยางจ้องไปที่เธอ ทันใดเขาก็ตะโกนขึ้น

คนขับพูดอย่างกระอักกระอ่วน “ทนายฉู ตอนนี้เราอยู่บนสะพาน