บทที่ 297 ทัศนคติของคุณแม่หลี่

เป้ยฉ่ายเวยไม่กล้าวางใจ เมื่อเธอมั่นใจแล้วว่ารุ่ยรุ่ยไม่ได้ไอเธอถึงจะนั่งกลับลงไปอีกครั้ง เมื่อเธอเห็นสีหน้าตำหนิตัวเองของรุ่ยรุ่ย เธอก็รู้สึกปวดใจจึงลูบแก้มเขาเบาๆและพูดอย่างอ่อนโยน “รุ่ยรุ่ย ลูกจำเอาไว้นะ ว่าแม่คือคนที่รักลูกมากที่สุดแค่นี้ก็พอแล้ว”

“แม่….”

บทที่ 298 คนที่ทำให้เธอสั่น

“ผมเสียใจที่ไม่พาคุณออกมาให้เร็วกว่านี้ เวยเวยผมทำให้คุณลำบากใจแล้ว ผมไม่รู้ว่าท่านจะพูดแบบนี้” หลี่จื่อเชียนกล่าวขอโทษสั้นๆ เขาไม่รู้ว่าแม่เขาจะมาไม้นี้

เป้ยฉ่ายเวยส่ายหัวพร้อมกับพูดว่า “ไม่เป็นไร ที่จริงคุณป้าพูดแบบนั้นก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ใครให้เราตัดสินใจ

บทที่ 299 ยั่วโมโหเขาได้สำเร็จ

“พอหรอ เป้ยฉ่ายเวยคุณติดหนี้ผมไกลเกินกว่าคำว่าพอ” ริมฝีปากบางเฉียบของฉูเจ๋อหยางเผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ คำพูดที่ออกมากลับโหดร้ายหาที่เปรียบไม่ได้

เป้ยฉ่ายเวยสั่นเล็กน้อย เธอบอกกับตัวเองไม่ต้องไปกังวลกับคำพูดของเขา

เธอมองไปที่ทิวทัศน์นอกหน้าต่างจึงได้พบ