บทที่ 292 เป้ยฉ่ายเวยเป็นบ้า

หนานฉิงยกแขนขึ้น เธอจิกผมเป้ยฉ่ายเวยทำให้หล่อนต้องเงยหน้าขึ้นมา จนเห็นใบหน้าที่บอบบางของเธอเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงบวม เวยเวยก้มหัวลง ระยะห่างประชิดมากขึ้น

เธอกล่าวด้วยความเมตตาสงสาร “เป้ยฉ่ายเวย ฉันขอโทษด้วยนะ เมื่อกี๊ฉันแค่ล้อเล่นกันเธอ ไอ้ลูกนอกคอกนั่นต้องตายแน่น

บทที่ 293 หลบหนี

“จื่อเชียน ช่วยไปถามสถานการณ์ของรุ่ยรุ่ยให้ฉันหน่อย เตรียมรถเอาไว้ด้วย เราไปกัน” ใจหนึ่งเป้ยฉ่ายเวยอยู่ที่รุ่ยรุ่ย แต่ว่าเธอไม่กล้าให้เกิดช่องโหว่แม้เพียงเล็กน้อย

หลี่จื่อเชียนพยักหน้า เขาตรงไปยังห้องผ่าตัด ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนไปอย่างน่ามหัศจรรย์ของเวยเวย นี่

บทที่ 294 ความปั่นป่วนวุ่นวาย

“จะกลับไปอย่างนี้น่ะหรอ จะให้ฉันเจ็บตัวฟรีรึไง” หนานฉิงไม่พอใจ เธอไม่ควรจะไปหาหลี่อ๋าวเลย จ่ายเงินเพิ่มหน่อยไปหาคนอื่นยังจะดีกว่า

หลี่อ๋าวดึงมือออก เขาลูบไล้นิ้วของตัวเองจากนั้นก็วางบนริมฝีปาก แลบลิ้นออกมาเล็กน้อย สายตาทั้งเย็นชาและตื่นเต้นเหมือนหมาป่า อนาคตยัง