บทที่ 293 หลบหนี

“จื่อเชียน ช่วยไปถามสถานการณ์ของรุ่ยรุ่ยให้ฉันหน่อย เตรียมรถเอาไว้ด้วย เราไปกัน” ใจหนึ่งเป้ยฉ่ายเวยอยู่ที่รุ่ยรุ่ย แต่ว่าเธอไม่กล้าให้เกิดช่องโหว่แม้เพียงเล็กน้อย

หลี่จื่อเชียนพยักหน้า เขาตรงไปยังห้องผ่าตัด ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนไปอย่างน่ามหัศจรรย์ของเวยเวย นี่

บทที่ 294 ความปั่นป่วนวุ่นวาย

“จะกลับไปอย่างนี้น่ะหรอ จะให้ฉันเจ็บตัวฟรีรึไง” หนานฉิงไม่พอใจ เธอไม่ควรจะไปหาหลี่อ๋าวเลย จ่ายเงินเพิ่มหน่อยไปหาคนอื่นยังจะดีกว่า

หลี่อ๋าวดึงมือออก เขาลูบไล้นิ้วของตัวเองจากนั้นก็วางบนริมฝีปาก แลบลิ้นออกมาเล็กน้อย สายตาทั้งเย็นชาและตื่นเต้นเหมือนหมาป่า อนาคตยัง

บทที่ 295 เราแต่งงานกันเถอะ

“คุณไม่เต็มใจหรอคะ ขอโทษนะคะจื่อเชียน ฉันพูดจาไร้สาระ คุณอย่าถือสาเลยนะ” เป้ยฉ่ายเวยคิดว่าหลี่จื่อเชียนคงจะไม่เต็มใจจึงรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

เธอทำเอาหลี่จื่อเชียนลำบากมาแล้วไม่รู้กี่หน ยังจะมีหน้าขอให้เขาแต่งงานกับเธอ เธอช่างเห็นแก่ตัวเสียจริง

“ไม่ ไม่ใช่ เ