บทที่ 291 ลูกคือชีวิตของเธอ

“ไม่ได้ยินที่เสี่ยวชิงพูดหรือไง จัดการให้หมด” หลี่อ๋าวดูเหมือนจะชอบท่าทางอันดุร้ายของหนานฉิง แบบนี้มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเขากำลังเลี้ยงสุนัขล่าเนื้อไว้อยู่ข้างกาย

ครู่หนึ่งผ่านไป กระบอกปืนทั้งสิบกว่ากระบอกก็พุ่งเป้าไปยังทิศทางของเป้ยฉ่ายเวย

หนานฉิงหัวเรา

บทที่ 292 เป้ยฉ่ายเวยเป็นบ้า

หนานฉิงยกแขนขึ้น เธอจิกผมเป้ยฉ่ายเวยทำให้หล่อนต้องเงยหน้าขึ้นมา จนเห็นใบหน้าที่บอบบางของเธอเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงบวม เวยเวยก้มหัวลง ระยะห่างประชิดมากขึ้น

เธอกล่าวด้วยความเมตตาสงสาร “เป้ยฉ่ายเวย ฉันขอโทษด้วยนะ เมื่อกี๊ฉันแค่ล้อเล่นกันเธอ ไอ้ลูกนอกคอกนั่นต้องตายแน่น

บทที่ 293 หลบหนี

“จื่อเชียน ช่วยไปถามสถานการณ์ของรุ่ยรุ่ยให้ฉันหน่อย เตรียมรถเอาไว้ด้วย เราไปกัน” ใจหนึ่งเป้ยฉ่ายเวยอยู่ที่รุ่ยรุ่ย แต่ว่าเธอไม่กล้าให้เกิดช่องโหว่แม้เพียงเล็กน้อย

หลี่จื่อเชียนพยักหน้า เขาตรงไปยังห้องผ่าตัด ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนไปอย่างน่ามหัศจรรย์ของเวยเวย นี่