บทที่ 290 ลมเปลี่ยนทิศ

ตอนบ่าย เมื่อถึงเวลานัด เป้ยฉ่ายเวยพร้อมด้วยหลี่จื่อเชียน จ้องมองรุ่ยรุ่ยเข้าไปในห้องผ่าตัดพร้อมกับคณะแพทย์

ประตูห้องปิดลง แสงสีแดงจากหลอดไฟเหนือศีรษะสว่างขึ้น

ถึงแม้ว่าอัตราการประสบความสำเร็จของการผ่าตัดจะสูง แต่ว่าเป้ยฉ่ายเวยก็ยังคงรู้สึกประหม่าอย่างหลีกเลี่ยง

บทที่ 291 ลูกคือชีวิตของเธอ

“ไม่ได้ยินที่เสี่ยวชิงพูดหรือไง จัดการให้หมด” หลี่อ๋าวดูเหมือนจะชอบท่าทางอันดุร้ายของหนานฉิง แบบนี้มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเขากำลังเลี้ยงสุนัขล่าเนื้อไว้อยู่ข้างกาย

ครู่หนึ่งผ่านไป กระบอกปืนทั้งสิบกว่ากระบอกก็พุ่งเป้าไปยังทิศทางของเป้ยฉ่ายเวย

หนานฉิงหัวเรา

บทที่ 292 เป้ยฉ่ายเวยเป็นบ้า

หนานฉิงยกแขนขึ้น เธอจิกผมเป้ยฉ่ายเวยทำให้หล่อนต้องเงยหน้าขึ้นมา จนเห็นใบหน้าที่บอบบางของเธอเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงบวม เวยเวยก้มหัวลง ระยะห่างประชิดมากขึ้น

เธอกล่าวด้วยความเมตตาสงสาร “เป้ยฉ่ายเวย ฉันขอโทษด้วยนะ เมื่อกี๊ฉันแค่ล้อเล่นกันเธอ ไอ้ลูกนอกคอกนั่นต้องตายแน่น