บทที่ 289 ใครไม่เคยเป็นเด็ก

“งั้นก็ดี” หนานฉิงหัวเราะอย่างชั่วร้าย ไม่ต้องรีบ เธอเริ่มผ่อนคลายและพักผ่อน

เป้ยฉ่ายเวยไม่รู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึง

เธอตื่นแต่เช้า กำลังยุ่งกับการเตรียมสิ่งต่างๆให้รุ่ยรุ่ย เพราะว่าตอนบ่ายมีผ่าตัด หมอจึงกำชับว่าเขาทานข้าวไม่ได้ จะได้ไม่เสี่ยงต่อการสำลักอาห

บทที่ 290 ลมเปลี่ยนทิศ

ตอนบ่าย เมื่อถึงเวลานัด เป้ยฉ่ายเวยพร้อมด้วยหลี่จื่อเชียน จ้องมองรุ่ยรุ่ยเข้าไปในห้องผ่าตัดพร้อมกับคณะแพทย์

ประตูห้องปิดลง แสงสีแดงจากหลอดไฟเหนือศีรษะสว่างขึ้น

ถึงแม้ว่าอัตราการประสบความสำเร็จของการผ่าตัดจะสูง แต่ว่าเป้ยฉ่ายเวยก็ยังคงรู้สึกประหม่าอย่างหลีกเลี่ยง

บทที่ 291 ลูกคือชีวิตของเธอ

“ไม่ได้ยินที่เสี่ยวชิงพูดหรือไง จัดการให้หมด” หลี่อ๋าวดูเหมือนจะชอบท่าทางอันดุร้ายของหนานฉิง แบบนี้มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเขากำลังเลี้ยงสุนัขล่าเนื้อไว้อยู่ข้างกาย

ครู่หนึ่งผ่านไป กระบอกปืนทั้งสิบกว่ากระบอกก็พุ่งเป้าไปยังทิศทางของเป้ยฉ่ายเวย

หนานฉิงหัวเรา