บทที่240 ความรู้สึกของคนเป็นพ่อ

ฉูเจ๋อหยางขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม ในโลกนี้ยังมีพ่อที่เลวร้ายขนาดนี้อยู่ คนเช่นนี้ไม่สมควรที่จะเป็นพ่อคน ไม่มีคุณสมบัติของการเป็นสามีที่มีความรับผิดชอบ

เขาอดเห็นใจแม่ที่ไม่เคยได้เจอกันของปู้ติงไม่ได้ ผู้หญิงตัวคนเดียวเลี้ยงลูกคนเติบโต สามีเป็นคนประเภทไหนกันที

บทที่ 241 ทำไมล่ะ ก็หิวนี่

ฉูเจ๋อหยางชะงักฝีเท้าไปเพียงนิด แววตาลึกล้ำสุดจะหยั่ง แต่ก็ค่อยๆก้าวเดินต่อไปอย่างใจเย็น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มือเล็กนุ่มๆคู่นั้น โอบล้อมรอบคอของเขาไว้อย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ถึงความประหม่าของเด็กน้อยในเวลานี้ มันราวกับว่าสำหรับตัวเด็กคนนี้แล้ว การที่ต

บทที่ 242 ความสนิทสนมจากหลี่จื่อเชียน

เป้ยฉ่ายเวยรับของที่อยู่ในมือรุ่ยรุ่ยมาถือไว้ ชั่งน้ำหนักถุงที่ถืออยู่ดูด้วยมือเปล่าพูดขึ้นว่า “เธอกินคนเดียวแต่ซื้อเยอะขนาดนี้เลยหรอ เธอเป็นหมูหรือไงซือซือ?”

“ฉันคิดถึงพวกแกเลยซื้อมาฝากไม่ได้หรอ” อวี๋ซือซืออาศัยช่วงที่คนอื่นไม่ได้สังเกต มองค้อนใบหน้า