บทที่ 241 ทำไมล่ะ ก็หิวนี่

ฉูเจ๋อหยางชะงักฝีเท้าไปเพียงนิด แววตาลึกล้ำสุดจะหยั่ง แต่ก็ค่อยๆก้าวเดินต่อไปอย่างใจเย็น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มือเล็กนุ่มๆคู่นั้น โอบล้อมรอบคอของเขาไว้อย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ถึงความประหม่าของเด็กน้อยในเวลานี้ มันราวกับว่าสำหรับตัวเด็กคนนี้แล้ว การที่ต

บทที่ 242 ความสนิทสนมจากหลี่จื่อเชียน

เป้ยฉ่ายเวยรับของที่อยู่ในมือรุ่ยรุ่ยมาถือไว้ ชั่งน้ำหนักถุงที่ถืออยู่ดูด้วยมือเปล่าพูดขึ้นว่า “เธอกินคนเดียวแต่ซื้อเยอะขนาดนี้เลยหรอ เธอเป็นหมูหรือไงซือซือ?”

“ฉันคิดถึงพวกแกเลยซื้อมาฝากไม่ได้หรอ” อวี๋ซือซืออาศัยช่วงที่คนอื่นไม่ได้สังเกต มองค้อนใบหน้า

บทที่ 243 เรื่องที่น่าสนุก

“พูดมากไปแล้ว ไปป้าจะพาไปดูทีวี” อวี๋ซือซือกลัวว่าหลี่จื่อเชียนจะรู้เข้า จึงปิดปากเล็กๆของรุ่ยรุ่ยเอาไว้ อุ้มหลานไปนั่งบนโซฟาที่ห้องนั่งเล่น เปิดทีวีแล้วปล่อยให้หลานดูคนเดียว

รุ่ยรุ่ยมองรีโมทกับของว่างที่วางอยู่ตรงหน้า จากนั้นก็มองอวี๋ซือซือที่เดินลับๆล่อๆไปท