บทที่239 ความรู้สึกไม่น่าพลาด

เมื่อกลับถึงห้องทำงานฉูเจ๋อหยาง รุ่ยรุ่ยไม่ได้เพิ่งมาเป็นครั้งแรก

แต่กลุ่มทนายวุ่นวายกันอยู่ที่ด้านนอก เมื่อเห็นทนายใหญ่ฉูของพวกเขาเดินเข้ามา และยังอุ้มเจ้าตัวน้อยเข้ามาอย่างมาดแมน ปากของพวกเขาก็ไม่หยุดซุบซิบ

บางคนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ ถึงขนาดอุทานออกม

บทที่240 ความรู้สึกของคนเป็นพ่อ

ฉูเจ๋อหยางขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม ในโลกนี้ยังมีพ่อที่เลวร้ายขนาดนี้อยู่ คนเช่นนี้ไม่สมควรที่จะเป็นพ่อคน ไม่มีคุณสมบัติของการเป็นสามีที่มีความรับผิดชอบ

เขาอดเห็นใจแม่ที่ไม่เคยได้เจอกันของปู้ติงไม่ได้ ผู้หญิงตัวคนเดียวเลี้ยงลูกคนเติบโต สามีเป็นคนประเภทไหนกันที

บทที่ 241 ทำไมล่ะ ก็หิวนี่

ฉูเจ๋อหยางชะงักฝีเท้าไปเพียงนิด แววตาลึกล้ำสุดจะหยั่ง แต่ก็ค่อยๆก้าวเดินต่อไปอย่างใจเย็น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มือเล็กนุ่มๆคู่นั้น โอบล้อมรอบคอของเขาไว้อย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ถึงความประหม่าของเด็กน้อยในเวลานี้ มันราวกับว่าสำหรับตัวเด็กคนนี้แล้ว การที่ต