บทที่ 216 เพราะยังมีลูก

สุดท้ายฉูเจ๋อหยางก็ถูกเป้ยฉ่ายเวยยั่วโมโหจนเดินหนีไป

เมื่อเป้ยฉ่ายเวยได้ยินเสียงปิดประตูที่ดังขึ้นอย่างแรง ร่างกายก็ทรุดลงบนพื้นอย่างไร้กำลัง เหมือนกับว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกผู้ชายคนนั้นพรากไปด้วย

เป็นชู้ของเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับคู่นอนหรอก เป้ยฉ่ายเวยแกควรย

บทที่ 217 บรรยากาศค่อนข้างจะเศร้า

อวี๋ซือซือกระโดดลงจากเตียง จับข้อมือของเป้ยฉ่ายเวยไว้ ขยิบตาให้ครั้งหนึ่งจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ฉันไปด้วย”

“โอเค” เป้ยฉ่ายเวยทำได้แค่พยักหน้าอย่างจำใจ

บทที่ทั้งสองออกจากห้องมา อวี๋ซือซือก็ถามขึ้นอย่างอดรนทนรอไม่ไหว “พูดมา แกเป็นอะไร”

“เป็

บทที่ 218 พลาดท่าแน่ๆ

มาถึงตรงนี้เป้ยฉ่ายเวยก็ไม่อยากจะปิดบังอะไรเพื่อนรักแล้ว พูดขึ้นทันทีว่า “ก็แบบนั้นแหละ เออใช่ซือซือ สองสามวันนี่ฉันคิดว่าจะพารุ่ยรุ่ยไปพักที่บ้านเขาก่อน”

“พรืด——“ อวี๋ซือซือเกือบจะสำลักน้ำลาย ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “พวกแกพัฒนามาถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่