บทที่ 217 บรรยากาศค่อนข้างจะเศร้า

อวี๋ซือซือกระโดดลงจากเตียง จับข้อมือของเป้ยฉ่ายเวยไว้ ขยิบตาให้ครั้งหนึ่งจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ฉันไปด้วย”

“โอเค” เป้ยฉ่ายเวยทำได้แค่พยักหน้าอย่างจำใจ

บทที่ทั้งสองออกจากห้องมา อวี๋ซือซือก็ถามขึ้นอย่างอดรนทนรอไม่ไหว “พูดมา แกเป็นอะไร”

“เป็

บทที่ 218 พลาดท่าแน่ๆ

มาถึงตรงนี้เป้ยฉ่ายเวยก็ไม่อยากจะปิดบังอะไรเพื่อนรักแล้ว พูดขึ้นทันทีว่า “ก็แบบนั้นแหละ เออใช่ซือซือ สองสามวันนี่ฉันคิดว่าจะพารุ่ยรุ่ยไปพักที่บ้านเขาก่อน”

“พรืด——“ อวี๋ซือซือเกือบจะสำลักน้ำลาย ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “พวกแกพัฒนามาถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่

บทที่ 219 เด็กน้อยผู้มีไอคิวเป็นเลิศ

ตอนนั้นเองที่อวี๋ซือซือตกตะลึงขึ้นมา เด็กน้อยหนูไม่ต้องฉลาดขนาดนี้ก็ได้ไหมลูก เธอรู้สึกว่าไอคิวของเธอคงไม่เท่าเด็กที่ยังอายุไม่ถึงสี่ปีแน่ๆเลย

ช่างเป็นความรู้สึกพ่ายแพ้ที่พูดไม่ออกเสียจริง “หลานรัก มันก็จริงอย่างที่หลานพูด”

ไม่ต้องพูดก็รู้