บทที่ 215 รักมากก็เจ็บมาก

เป้ยฉ่ายเวยจงใจแสดงสีหน้าราวกับรู้ตัวดี พูดขึ้นอย่างจบปากจีบคอว่า “ฉูเจ๋อหยาง คุณสนใจฉันขนาดนี้ ไม่ใช่ว่ารักฉันเข้าให้แล้วนะ”

เธอมองสีหน้าที่ราวกับถูกคนพูดแทงใจดำของฉูเจ๋อหยาง แววตาร้ายๆของเขาจ้องมองมาทางเธอ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที เธอทำท่าราวตกใจพูดขึ้น

บทที่ 216 เพราะยังมีลูก

สุดท้ายฉูเจ๋อหยางก็ถูกเป้ยฉ่ายเวยยั่วโมโหจนเดินหนีไป

เมื่อเป้ยฉ่ายเวยได้ยินเสียงปิดประตูที่ดังขึ้นอย่างแรง ร่างกายก็ทรุดลงบนพื้นอย่างไร้กำลัง เหมือนกับว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกผู้ชายคนนั้นพรากไปด้วย

เป็นชู้ของเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับคู่นอนหรอก เป้ยฉ่ายเวยแกควรย

บทที่ 217 บรรยากาศค่อนข้างจะเศร้า

อวี๋ซือซือกระโดดลงจากเตียง จับข้อมือของเป้ยฉ่ายเวยไว้ ขยิบตาให้ครั้งหนึ่งจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ฉันไปด้วย”

“โอเค” เป้ยฉ่ายเวยทำได้แค่พยักหน้าอย่างจำใจ

บทที่ทั้งสองออกจากห้องมา อวี๋ซือซือก็ถามขึ้นอย่างอดรนทนรอไม่ไหว “พูดมา แกเป็นอะไร”

“เป็