บทที่ 207 ความโกรธของชายหนุ่ม

——ฟึบ

ที่เขี่ยบุหรี่ปลิวไปยังตำแหน่งที่ถังฉีตงนั่งอยู่

ถังฉีตงอย่างกับรู้ล่วงหน้า หลบไปพรางหัวเราะคิกคักไป ไม่ลืมที่จะพูดเหน็บแนม “ฉันไม่ได้พูดผิดอะไรซักหน่อย นายก็เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นอยากให้นายกินแทบแย่ ถึงยังไงหน้าตาก็ไม่ได้แย่นะ คงไม่ได้กินยา

บทที่ 208 จื่อเชียนรู้เรื่องของรุ่ยรุ่ยแล้ว

“ใช่ เสียเวลา มันจะเสียเวลา” เป้ยฉ่ายเวยราวกับถูกเรียกสติ สติสัมปชัญญะจึงกลับมาบ้างแล้ว จับแขนเสื้อของหลี่จื่อเชียนไว้มั่น ราวกับจับตัวช่วยสุดท้ายไว้ได้ “จื่อเชียน นายช่วยฉันนะ”

เป้ยฉ่ายเวยลองคิดถ้าตัวเองไปขึ้นรถเอง ไปกลับคงไม่สะดวกเท่าไหร่

บทที่ 209 ค่อยๆทำให้เธอใจอ่อน

เป้ยฉ่ายเวยนิ่งไป จากนั้นก็พยักหน้ายอมรับคำถามของจื่อเชียน

รุ่ยรุ่ยเพิ่งจะตื่น ยังคงงัวเงีย แต่ก็รู้ว่าสายตาของผู้ชายตรงหน้าที่มองมายังแม่ของตัวเองมันแปลกๆ จึงถามขึ้นอย่างต่อต้านว่า “แม่ครับ ลุงคนนี้ใครหรอครับ?”

“เพื่อนแม่เอง รุ่ยรุ่ยลูก เรียกว่าคุ