บทที่ 206 คำขอโทษ

คุณท่านเหาไม่ได้เอ่ยเสียงใด ใบหน้าซูบผอมเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ดวงตาทั้งสองนับวันยิ่งลึกโบ๋ มองดูแล้วช่างน่าตกใจ

ท่านเคาะไม้เท้า พูดขึ้นเสียงหนักว่า “เรื่องนี้เกี่ยวกับลูกสาวของตระกูลหนาน ก็ให้ตระกูลหนานจัดการไป ฉูเจ๋อหยางคนนั้นไม่ใช่แฟนเธอหรอกหรือ?”

“คุณ

บทที่ 207 ความโกรธของชายหนุ่ม

——ฟึบ

ที่เขี่ยบุหรี่ปลิวไปยังตำแหน่งที่ถังฉีตงนั่งอยู่

ถังฉีตงอย่างกับรู้ล่วงหน้า หลบไปพรางหัวเราะคิกคักไป ไม่ลืมที่จะพูดเหน็บแนม “ฉันไม่ได้พูดผิดอะไรซักหน่อย นายก็เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นอยากให้นายกินแทบแย่ ถึงยังไงหน้าตาก็ไม่ได้แย่นะ คงไม่ได้กินยา

บทที่ 208 จื่อเชียนรู้เรื่องของรุ่ยรุ่ยแล้ว

“ใช่ เสียเวลา มันจะเสียเวลา” เป้ยฉ่ายเวยราวกับถูกเรียกสติ สติสัมปชัญญะจึงกลับมาบ้างแล้ว จับแขนเสื้อของหลี่จื่อเชียนไว้มั่น ราวกับจับตัวช่วยสุดท้ายไว้ได้ “จื่อเชียน นายช่วยฉันนะ”

เป้ยฉ่ายเวยลองคิดถ้าตัวเองไปขึ้นรถเอง ไปกลับคงไม่สะดวกเท่าไหร่