บทที่ 208 จื่อเชียนรู้เรื่องของรุ่ยรุ่ยแล้ว

“ใช่ เสียเวลา มันจะเสียเวลา” เป้ยฉ่ายเวยราวกับถูกเรียกสติ สติสัมปชัญญะจึงกลับมาบ้างแล้ว จับแขนเสื้อของหลี่จื่อเชียนไว้มั่น ราวกับจับตัวช่วยสุดท้ายไว้ได้ “จื่อเชียน นายช่วยฉันนะ”

เป้ยฉ่ายเวยลองคิดถ้าตัวเองไปขึ้นรถเอง ไปกลับคงไม่สะดวกเท่าไหร่

บทที่ 209 ค่อยๆทำให้เธอใจอ่อน

เป้ยฉ่ายเวยนิ่งไป จากนั้นก็พยักหน้ายอมรับคำถามของจื่อเชียน

รุ่ยรุ่ยเพิ่งจะตื่น ยังคงงัวเงีย แต่ก็รู้ว่าสายตาของผู้ชายตรงหน้าที่มองมายังแม่ของตัวเองมันแปลกๆ จึงถามขึ้นอย่างต่อต้านว่า “แม่ครับ ลุงคนนี้ใครหรอครับ?”

“เพื่อนแม่เอง รุ่ยรุ่ยลูก เรียกว่าคุ

บทที่ 210 รับความช่วยเหลือจากเขา

เมื่อเป้ยฉ่ายเวยรับความปรารถนาดีของหลี่จื่อเชียนเอาไว้แล้ว

ทั้งสองจึงกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้ง คุณยายเก็บเสื้อผ้ารอเสร็จแล้ว เมื่อเห็นพวกเขากลับเข้ามา บนหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา “เวยเวย มาละหรอ ของเตรียมหมดแล้วล่ะ”

“คุณยาย หนูพารุ่ยรุ่ยไปโรงพยาบ