บทที่ 148ผู้หญิงของแกสวยมาก

เป้ยฉ่ายเวยดูเหมือนจะสงบ แต่ฝ่ามือกลับชื้นไปด้วยเหงื่อ รู้สึกกระสับกระส่าย

ทันใดนั้นเหมือนกับมีเซ้นท์อะไรบางอย่างบอกให้เงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงตระหง่านราวกับภูเขาที่สูงตรงแด่วของฉูเจ๋อหยาง นัยน์ตาดำคู่มองเลยไปยังตำแหน่งที่อยู่ข้างหลังเธอ

ไม่ว่าอย่างไร เมื่

บทที่ 149ความขุ่นเคืองของหนานฉิง

ฉูเจ๋อหยางลดสายตาลงต่ำ มองเห็นดวงตาที่เอ่อไปด้วยน้ำตาของเป้ยฉ่ายเวยมองตนเองอย่างดื้อดึงและแน่วแน่ ริมฝีปากอิ่มสีแดงขบกัดเบาๆ ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องปรากฏสีแดงเข้ม ท่าทางดูน่าสงสาร

หัวใจกระตุกแผ่วเบา

ถอนหายใจออกมาเบาๆ พูดขึ้นอย่างทำอะไรไม่ได้และยอมอ่อนข้

บทที่ 150เศษแก้วทิ่มหลังมือ

เป้ยฉ่ายเวยแน่ใจว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับฉูเจ๋อหยางเลย แต่เธอก็แก้ตัวไม่พ้นข้อกล่าวหาที่ว่าความจริงแล้วเธอเดินออกมาจากที่พักของฉูเจ๋อหยาง ความจริงที่ทำให้หนานฉิงเข้ามาเจอพอดี

เธอทำได้แค่กลืนความขมขื่นนี้ลงไป ยอมรับแต่โดยดี “ขอโทษนะ ฉันรับรองว่าจ