บทที่ 147คนช่วยแก้สถานการณ์

ผู้คนโดยรอบจ้องมองลิ่วเอ่อร์จริงๆอย่างที่คิดไว้ เสียงกระซิบกระซาบกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“คนที่เคยติดคุกเข้าร่วมงานเลี้ยงได้ด้วยหรอ ฝ่ายจัดงานนี่ไม่ปล่อยปละละเลยเกินไปหน่อยหรอ”

“พวกเราเป็นถึงนักธุรกิจหัวกะทิเลยนะ อยู่ร่วมกับคนแบบนี้ในงานไปได้ยังไงกัน”

บทที่ 148ผู้หญิงของแกสวยมาก

เป้ยฉ่ายเวยดูเหมือนจะสงบ แต่ฝ่ามือกลับชื้นไปด้วยเหงื่อ รู้สึกกระสับกระส่าย

ทันใดนั้นเหมือนกับมีเซ้นท์อะไรบางอย่างบอกให้เงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงตระหง่านราวกับภูเขาที่สูงตรงแด่วของฉูเจ๋อหยาง นัยน์ตาดำคู่มองเลยไปยังตำแหน่งที่อยู่ข้างหลังเธอ

ไม่ว่าอย่างไร เมื่

บทที่ 149ความขุ่นเคืองของหนานฉิง

ฉูเจ๋อหยางลดสายตาลงต่ำ มองเห็นดวงตาที่เอ่อไปด้วยน้ำตาของเป้ยฉ่ายเวยมองตนเองอย่างดื้อดึงและแน่วแน่ ริมฝีปากอิ่มสีแดงขบกัดเบาๆ ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องปรากฏสีแดงเข้ม ท่าทางดูน่าสงสาร

หัวใจกระตุกแผ่วเบา

ถอนหายใจออกมาเบาๆ พูดขึ้นอย่างทำอะไรไม่ได้และยอมอ่อนข้