บทที่ 149ความขุ่นเคืองของหนานฉิง

ฉูเจ๋อหยางลดสายตาลงต่ำ มองเห็นดวงตาที่เอ่อไปด้วยน้ำตาของเป้ยฉ่ายเวยมองตนเองอย่างดื้อดึงและแน่วแน่ ริมฝีปากอิ่มสีแดงขบกัดเบาๆ ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องปรากฏสีแดงเข้ม ท่าทางดูน่าสงสาร

หัวใจกระตุกแผ่วเบา

ถอนหายใจออกมาเบาๆ พูดขึ้นอย่างทำอะไรไม่ได้และยอมอ่อนข้

บทที่ 150เศษแก้วทิ่มหลังมือ

เป้ยฉ่ายเวยแน่ใจว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับฉูเจ๋อหยางเลย แต่เธอก็แก้ตัวไม่พ้นข้อกล่าวหาที่ว่าความจริงแล้วเธอเดินออกมาจากที่พักของฉูเจ๋อหยาง ความจริงที่ทำให้หนานฉิงเข้ามาเจอพอดี

เธอทำได้แค่กลืนความขมขื่นนี้ลงไป ยอมรับแต่โดยดี “ขอโทษนะ ฉันรับรองว่าจ

บทที่ 151ขีดจำกัดความอดทน

หนานฉิงเป็นสารถี ขับรถพาฉูเจ๋อหยางกับเป้ยฉ่ายเวยไปโรงพยาบาล

เมื่อหมอเห็นบาดแผลที่ถูกแก้วบาดของเป้ยฉ่ายเวย ก็รู้สึกประหลาดใจมากๆ เอ่ยปากพูดออกไปอย่างอดไม่ได้ว่า “คุณน่าจะล้มแรงมากเลยนะครับ แก้วถึงได้แทงเข้าไปลึกขนาดนี้”

ไม่รอให้เป้ยฉ่ายเวยตอบ หมอก็พึมพำพูดกับต