บทที่ 144เธอคือเหยื่อ

นัยน์ตาที่ดำสนิทของฉูเจ๋อหยางเหลือบมองเธอ ตอบเธอเน้นๆทีละคำ “คาดเข็มเข็ด”

เข็มเข็ดนิรภัยถูกนำมาคาดเสียงดัง “กึก” ตามเสียงของเขาที่เอ่ยขึ้น

เป้ยฉ่ายเวยถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองเข้าไปใจผิดไปเอง ใบหน้างดงามแดงก่ำพูดขึ้นว่า

“ขอโทษ”

ฉูเจ๋อหยางพบว่าตั้งแต่เม

บทที่ 145 ใส่อะไรไม่ระวังตัวเลย

เป้ยฉ่ายเวยก็คิดว่าเธอไม่ได้ไปกวนอะไรเขานะ แล้วทำไมต้องมองเธอแบบนั้นด้วยล่ะ เห็นแบบนั้นเธอจึงหันตัวไปอีกด้านอย่างกระฟัดกระเฟียด และกดเปิดกระจกลง เมื่อลมพัดเข้ามา อารมณ์ถึงได้ดีขึ้นหน่อย

เฮ้อ คิดอยากจะโกรธก็โกรธ เธอไม่ง้อหรอกนะ

เหตุผลที่ฉูเจ๋อหยางดูไม

บทที่ 146 ทนายมีอาชีพเสริมไม่ได้หรอ

เสียงฉูเจ๋อหยางเย็นชาอย่างไม่ต้องสงสัย “กลับไปเปลี่ยนชุด”

“ไม่” เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกราวตัวเองโดนปั่นหัวเล่น ยิ่งไม่อยากจะฟังฉูเจ๋อหยางพูดแล้ว

ฉูเจ๋อหยางถามขึ้นเรียบๆ “แน่ใจนะ”

“ฉัน......”เป้ยฉ่ายเวยยังไม่ทันได้พูดว่าแน่ใจ เมื่อก้มลงมองก็พบว่า