บทที่ 145 ใส่อะไรไม่ระวังตัวเลย

เป้ยฉ่ายเวยก็คิดว่าเธอไม่ได้ไปกวนอะไรเขานะ แล้วทำไมต้องมองเธอแบบนั้นด้วยล่ะ เห็นแบบนั้นเธอจึงหันตัวไปอีกด้านอย่างกระฟัดกระเฟียด และกดเปิดกระจกลง เมื่อลมพัดเข้ามา อารมณ์ถึงได้ดีขึ้นหน่อย

เฮ้อ คิดอยากจะโกรธก็โกรธ เธอไม่ง้อหรอกนะ

เหตุผลที่ฉูเจ๋อหยางดูไม

บทที่ 146 ทนายมีอาชีพเสริมไม่ได้หรอ

เสียงฉูเจ๋อหยางเย็นชาอย่างไม่ต้องสงสัย “กลับไปเปลี่ยนชุด”

“ไม่” เป้ยฉ่ายเวยรู้สึกราวตัวเองโดนปั่นหัวเล่น ยิ่งไม่อยากจะฟังฉูเจ๋อหยางพูดแล้ว

ฉูเจ๋อหยางถามขึ้นเรียบๆ “แน่ใจนะ”

“ฉัน......”เป้ยฉ่ายเวยยังไม่ทันได้พูดว่าแน่ใจ เมื่อก้มลงมองก็พบว่า

บทที่ 147คนช่วยแก้สถานการณ์

ผู้คนโดยรอบจ้องมองลิ่วเอ่อร์จริงๆอย่างที่คิดไว้ เสียงกระซิบกระซาบกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“คนที่เคยติดคุกเข้าร่วมงานเลี้ยงได้ด้วยหรอ ฝ่ายจัดงานนี่ไม่ปล่อยปละละเลยเกินไปหน่อยหรอ”

“พวกเราเป็นถึงนักธุรกิจหัวกะทิเลยนะ อยู่ร่วมกับคนแบบนี้ในงานไปได้ยังไงกัน”