บทที่ 143

มันเป็นงาน

“เรื่องของทนายฉูผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่” หลินไห่คิดว่าเป้ยฉ่ายเวยคงไม่รู้จะบอกกับแฟนหนุ่มตัวเองยังไงดี น้ำเสียงเลยเพิ่มความจริงจังเข้าไป “เวยเวย ครั้งนี้ไม่ใช่การไปเที่ยวเล่น แต่มันเป็นงาน”

เป้ยฉ่ายเวยเห็นหลินไห่พูดว่าเป็นเรื่องงาน เธอก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างไหนแล้ว ทำไ

บทที่ 144

เธอคือเหยื่อ

นัยน์ตาที่ดำสนิทของฉูเจ๋อหยางเหลือบมองเธอ ตอบเธอเน้นๆทีละคำ “คาดเข็มเข็ด”

เข็มเข็ดนิรภัยถูกนำมาคาดเสียงดัง “กึก” ตามเสียงของเขาที่เอ่ยขึ้น

เป้ยฉ่ายเวยถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองเข้าไปใจผิดไปเอง ใบหน้างดงามแดงก่ำพูดขึ้นว่า

“ขอโทษ”

ฉูเจ๋อหยางพบว่าตั้งแต่

บทที่ 145

ใส่อะไรไม่ระวังตัวเลย

เป้ยฉ่ายเวยก็คิดว่าเธอไม่ได้ไปกวนอะไรเขานะ แล้วทำไมต้องมองเธอแบบนั้นด้วยล่ะ เห็นแบบนั้นเธอจึงหันตัวไปอีกด้านอย่างกระฟัดกระเฟียด และกดเปิดกระจกลง เมื่อลมพัดเข้ามา อารมณ์ถึงได้ดีขึ้นหน่อย

เฮ้อ คิดอยากจะโกรธก็โกรธ เธอไม่ง้อหรอกนะ

เหตุผลที่ฉูเจ๋อหยางดู