บทที่ 12 ทำไมคุณถึงยังไม่ลืมฉูเจ๋อหยางอีก

“ใช่คะ!” เป้ยฉ่ายเวยยิ้ม ตั้งใจตอบเขาไปว่า “คุณไม่มีแฟน ฉันเองก็ไม่มี เรามาคบกันไม่ดีหรือคะ อีกอย่างเราก็เป็นเพื่อนกันมาก่อน ไม่ต้องปรับตัวเข้าหากันมากด้วย”

หลี่จื่อเซียนหยุดเดินทันที เขาดึงมือเป้ยฉ่ายเวยเข้ามาใกล้ ทำเอาเป้ยฉ่ายเวยตกใจนิดหน่อย “แต

บทที่ 13 เจอกันตอนทานข้าว

“ได้ครับ ผมไปรับคุณเอง”

หลี่จื่อเชียนพักอยู่แถวอ่าวแม่น้ำหยก เป็นเขตที่อยู่อาศัยระดับสูง ติดริมทะเลสาบ สิ่งแวดล้อมงดงามมาก ตอนเย็นสามารถออกมาเดินเล่นที่ริมทะเลสาบได้ เขาซื้อบ้านที่มี 2 ห้องนอนใหญ่อยู่ในนั้น

รอจนกระทั่งบริษัทขนย้ายนำของมาส่งครบ หลี่จื่อเชียน

บทที่ 14 อิจฉา

ไม่รู้ว่าเป้ยฉ่ายเวยคิดไปเองหรือไม่ เธอรู้สึกว่าสายตาของผู้ชายคนนั้นจ้องมองมาที่เธออยู่ตลอด เธอรู้สึกอึดอัดจนต้องนั่งตัวแข็งเป็นรูปปั้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา

ปูของร้านนี้ไม่เพียงแต่ตัวใหญ่ แต่ยังสดใหม่และรสชาติอร่อยเป็นพิเศษด้วย พวกเขาสั่งปูมาทั้งหมด 8 ตัว ใส่ที่นึ่งไว้ประมา