บทที่ 11 มันจะดีไหมถ้าพวกเราจะคบกัน

ต่อมาหนานฉิงบอกอะไรบางอย่างกับเขา แล้วรีบไปเตรียมตัวที่ข้างหลังเวที เพื่อนๆกลุ่มหนึ่งเยาะเย้ยว่า ถ้าไม่ใช่เพราะทนายฉูนั่งอยู่ละก็ พวกเธอไม่มัวมานั่งดูการแสดงของเธออยู่หรอก

เป้ยฉ่ายเวยแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เดิมทีส้มนั้นหวานอยู่แต่พอกินเข้าปากไปกลับเปรี้ยว

บทที่ 12 ทำไมคุณถึงยังไม่ลืมฉูเจ๋อหยางอีก

“ใช่คะ!” เป้ยฉ่ายเวยยิ้ม ตั้งใจตอบเขาไปว่า “คุณไม่มีแฟน ฉันเองก็ไม่มี เรามาคบกันไม่ดีหรือคะ อีกอย่างเราก็เป็นเพื่อนกันมาก่อน ไม่ต้องปรับตัวเข้าหากันมากด้วย”

หลี่จื่อเซียนหยุดเดินทันที เขาดึงมือเป้ยฉ่ายเวยเข้ามาใกล้ ทำเอาเป้ยฉ่ายเวยตกใจนิดหน่อย “แต

บทที่ 13 เจอกันตอนทานข้าว

“ได้ครับ ผมไปรับคุณเอง”

หลี่จื่อเชียนพักอยู่แถวอ่าวแม่น้ำหยก เป็นเขตที่อยู่อาศัยระดับสูง ติดริมทะเลสาบ สิ่งแวดล้อมงดงามมาก ตอนเย็นสามารถออกมาเดินเล่นที่ริมทะเลสาบได้ เขาซื้อบ้านที่มี 2 ห้องนอนใหญ่อยู่ในนั้น

รอจนกระทั่งบริษัทขนย้ายนำของมาส่งครบ หลี่จื่อเชียน