บทที่ 13 เจอกันตอนทานข้าว

“ได้ครับ ผมไปรับคุณเอง”

หลี่จื่อเชียนพักอยู่แถวอ่าวแม่น้ำหยก เป็นเขตที่อยู่อาศัยระดับสูง ติดริมทะเลสาบ สิ่งแวดล้อมงดงามมาก ตอนเย็นสามารถออกมาเดินเล่นที่ริมทะเลสาบได้ เขาซื้อบ้านที่มี 2 ห้องนอนใหญ่อยู่ในนั้น

รอจนกระทั่งบริษัทขนย้ายนำของมาส่งครบ หลี่จื่อเชียน

บทที่ 14 อิจฉา

ไม่รู้ว่าเป้ยฉ่ายเวยคิดไปเองหรือไม่ เธอรู้สึกว่าสายตาของผู้ชายคนนั้นจ้องมองมาที่เธออยู่ตลอด เธอรู้สึกอึดอัดจนต้องนั่งตัวแข็งเป็นรูปปั้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา

ปูของร้านนี้ไม่เพียงแต่ตัวใหญ่ แต่ยังสดใหม่และรสชาติอร่อยเป็นพิเศษด้วย พวกเขาสั่งปูมาทั้งหมด 8 ตัว ใส่ที่นึ่งไว้ประมา

บทที่ 15 รับประทานปู

คำพูดนี้ไม่รู้ว่าจงใจพูดหรือไม่ เห็นเพียงริมฝีปากของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ายิ่งติดกันแน่นขึ้น แน่นจนราวกับกลายเป็นเส้นตรง 2 เส้น แต่สีหน้ายังคงเหมือนปกติ

หนานฉิงร้องเสียงดังขึ้นมา ราวกับว่าอิจฉาขั้นสุด พลางหันไปมองหน้าฉูเจ๋อหยางด้วยสายตาไม่เป็นธรรม “ถึงแม้ฉันจะทำกับข้าวไ