บทที่ 116 หน้าตาของผู้ชายก็สำคัญนะ

“เวยเวย เมื่อกี้ฉันล่ะกลัวแทบแย่” พอฉูเจ๋อหยางไปหลูเสี่ยวหยาก็รีบพูดออกมาทันที

เป่ยฉ่ายเวยมองหาฉูเจ๋อหยางที่เดินออกไปแล้ว จริงๆฉูเจ๋อหยางไม่จำเป็นต้องออกหน้าก็ได้ เธอก็แค่ผู้ช่วยเลขา ชื่อเสียงในสังคมของเธอ จะมีสักกี่คนเชียวที่รู้จัก

เพื่อที่จะแก้ต่าง

บทที่ 117 คนเพียบพร้อมที่ไม่อาจเอื้อม

เป่ยฉ่ายเวยกล่าวขอโทษ “ขอโทษจริงๆนะ คืนนี้ฉันมีธุระนิดหน่อยก็เลยไปกับพวกเธอไม่ได้”

“ทำไมล่ะ? ฉันไม่เห็นจะจำได้เลยว่าคืนนี้เธอมีธุระอื่นด้วย” อวี๋ซือซือพูดเสริมน้ำเสียงเข้าไป

หลูเสี่ยวหยาใช้ไหล่ชนเธอ “ซือซือเธอไม่ต้องพูดแบบนั้นก็ได้ ไม่แน่เวยเวยอาจ

บทที่ 118 เจ้าหน้าที่จดบันทึก

หลูเสี่ยวหยาจูงมือเป่ยฉ่ายเวยออกมาจากห้องทำงานของหลินไห่ แล้วแอบพูดเบาๆ “เวยเวย รุ่นพี่เหมือนจะชอบเธอนะ”

เป่ยฮ่ายเวยรีบโต้แย้งกลับไปทันที “เสี่ยวหยาไม่ต้องมาพูดไร้สาระเลย ฉันกับเลขาหลินเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องทั่วไป”

หลูเสี่ยวหยายื่นนิ้วก้อยไปอยู่ตรงหน้าข