บทที่ 117 คนเพียบพร้อมที่ไม่อาจเอื้อม

เป่ยฉ่ายเวยกล่าวขอโทษ “ขอโทษจริงๆนะ คืนนี้ฉันมีธุระนิดหน่อยก็เลยไปกับพวกเธอไม่ได้”

“ทำไมล่ะ? ฉันไม่เห็นจะจำได้เลยว่าคืนนี้เธอมีธุระอื่นด้วย” อวี๋ซือซือพูดเสริมน้ำเสียงเข้าไป

หลูเสี่ยวหยาใช้ไหล่ชนเธอ “ซือซือเธอไม่ต้องพูดแบบนั้นก็ได้ ไม่แน่เวยเวยอาจ

บทที่ 118 เจ้าหน้าที่จดบันทึก

หลูเสี่ยวหยาจูงมือเป่ยฉ่ายเวยออกมาจากห้องทำงานของหลินไห่ แล้วแอบพูดเบาๆ “เวยเวย รุ่นพี่เหมือนจะชอบเธอนะ”

เป่ยฮ่ายเวยรีบโต้แย้งกลับไปทันที “เสี่ยวหยาไม่ต้องมาพูดไร้สาระเลย ฉันกับเลขาหลินเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องทั่วไป”

หลูเสี่ยวหยายื่นนิ้วก้อยไปอยู่ตรงหน้าข

บทที่ 119 ชายหงส์

“ใช่ ทำไมเมื่อกี้คุณหยางไม่พูดคะ” หลูเสี่ยวหยาเสริมขึ้นมา

คุณหยางยิ้มอย่างขมขื่น “พูดแล้วมันจะมีความหมายอะไร ฉันยืนยันว่าเธอท้อง แต่เธออกกับคนอื่นว่าเธอท้องกับผู้ชายคนหนึ่งที่เธอคุยอยู่ สามีของฉันก็จงใจหาคนมาแสดงละครตบตาคนอื่นอยู่แล้ว แล้วฉันจะทำอะไรได้”

เป่ยฉ่ายเวย