บทที่ 114 ถูกใส่ร้าย

เป่ยฉ่ายเวยเอาของที่ซื้อมางไว้บนโต๊ะ ให้คนอื่นมาหยิบเอง

กำลังจะจูงมือหลูเสี่ยวหยาออกไป

เป่ยฉ่ายเวยไม่ทันได้ระวัง ไม่รู้ว่าใครยื่นขาออกมา ทำให้เธอสะดุดล้มลงไปที่โต๊ะ

‘เสียงของหล่นโครมคราม’ กาแฟและน้ำผลไม้หล่นลงมาเลอะตัวและหัวของเธอ แซนด์วิช เค้กและของกินบางส่

บทที่ 115 แก้ตัวแทน

หลูเสี่ยวหยาเห็นเป่ยฉ่ายเวยแบบนี้ ก็รู้สึกวิตก “เวยเวยไม่ต้องพูดแบบนี้ก็ได้ ฉันสามารถช่วยเธอหาหลักฐานได้นะ”

“เวยเวยนี่ไม่ใช่คำพูดเล่นๆนะ” หลินไห่เตือนสติ สำหรับคนมาใหม่แล้วนี่อาจเป็นความผิดที่ร้ายแรง ที่การพักงานอาจจะเบาไป แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นไล่ออก

“เลขาหลิน เป่ยฉ่า

บทที่ 116 หน้าตาของผู้ชายก็สำคัญนะ

“เวยเวย เมื่อกี้ฉันล่ะกลัวแทบแย่” พอฉูเจ๋อหยางไปหลูเสี่ยวหยาก็รีบพูดออกมาทันที

เป่ยฉ่ายเวยมองหาฉูเจ๋อหยางที่เดินออกไปแล้ว จริงๆฉูเจ๋อหยางไม่จำเป็นต้องออกหน้าก็ได้ เธอก็แค่ผู้ช่วยเลขา ชื่อเสียงในสังคมของเธอ จะมีสักกี่คนเชียวที่รู้จัก

เพื่อที่จะแก้ต่าง