บทที่ 113 สาวร่างใหญ่อย่างหลูเสี่ยวหยา

แม้ว่าอวี่อานหรานจะน่าสนใจสำหรับฉูเจ๋อหยาง ทุกคนก็รู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว แต่พอถูกหลูเสี่ยวหยาพูดออกมาต่อหน้าแบบนี้ นั่นก็หมายความว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นคือทุกคนรู้หมดว่าทนายฉูมีแฟนอยู่แล้ว

ลวี่อานหรานมองไปยังเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆเขา

บทที่ 114 ถูกใส่ร้าย

เป่ยฉ่ายเวยเอาของที่ซื้อมางไว้บนโต๊ะ ให้คนอื่นมาหยิบเอง

กำลังจะจูงมือหลูเสี่ยวหยาออกไป

เป่ยฉ่ายเวยไม่ทันได้ระวัง ไม่รู้ว่าใครยื่นขาออกมา ทำให้เธอสะดุดล้มลงไปที่โต๊ะ

‘เสียงของหล่นโครมคราม’ กาแฟและน้ำผลไม้หล่นลงมาเลอะตัวและหัวของเธอ แซนด์วิช เค้กและของกินบางส่

บทที่ 115 แก้ตัวแทน

หลูเสี่ยวหยาเห็นเป่ยฉ่ายเวยแบบนี้ ก็รู้สึกวิตก “เวยเวยไม่ต้องพูดแบบนี้ก็ได้ ฉันสามารถช่วยเธอหาหลักฐานได้นะ”

“เวยเวยนี่ไม่ใช่คำพูดเล่นๆนะ” หลินไห่เตือนสติ สำหรับคนมาใหม่แล้วนี่อาจเป็นความผิดที่ร้ายแรง ที่การพักงานอาจจะเบาไป แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นไล่ออก

“เลขาหลิน เป่ยฉ่า