บทที่ 112 ผู้ก่อเหตุ

ฉูเจ๋อหยางกลับมาแล้ว แต่เค้าจอดรถไว้อีกฟากของถนน มองพวกเขาทั้งสองคนที่พูดคุยกันอย่างสนิทสนมด้วยสายตาที่เย็นชา

โดยเฉพาะบทที่หลี่จื่อเชียนปัดผมของเป่ยฉ่ายเวยไปทัดหู แล้วค้างมือไว้อย่างนั้น ทั้งสองคนนั้นดูลึกซึ้งมาก

ที่เขาเห็นนั้นเป็นสิ่งที่ชัดเจนและตรงไปตรงมาที่สุด

บทที่ 113 สาวร่างใหญ่อย่างหลูเสี่ยวหยา

แม้ว่าอวี่อานหรานจะน่าสนใจสำหรับฉูเจ๋อหยาง ทุกคนก็รู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว แต่พอถูกหลูเสี่ยวหยาพูดออกมาต่อหน้าแบบนี้ นั่นก็หมายความว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นคือทุกคนรู้หมดว่าทนายฉูมีแฟนอยู่แล้ว

ลวี่อานหรานมองไปยังเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆเขา

บทที่ 114 ถูกใส่ร้าย

เป่ยฉ่ายเวยเอาของที่ซื้อมางไว้บนโต๊ะ ให้คนอื่นมาหยิบเอง

กำลังจะจูงมือหลูเสี่ยวหยาออกไป

เป่ยฉ่ายเวยไม่ทันได้ระวัง ไม่รู้ว่าใครยื่นขาออกมา ทำให้เธอสะดุดล้มลงไปที่โต๊ะ

‘เสียงของหล่นโครมคราม’ กาแฟและน้ำผลไม้หล่นลงมาเลอะตัวและหัวของเธอ แซนด์วิช เค้กและของกินบางส่