บทที่ 111 สุดท้ายก็ต้องตัดสินใจ

“คุณลุงคะ ฉันโอเคแล้ว” เป่ยฉ่ายเวยยังคงยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลาย

มีลูกค้าอีกสองสามคนเดินเข้ามา “เถ้าแก่ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อสามชาม แล้วก็เนื้ออีกครึ่งโล”

“ลุงมีอะไรก็รีบไปทำเถอะค่ะ อย่าให้ลูกค้ารอนาน” เป่ยฉ่ายเวยรู้ว่าคุณลุงมีเรื่องจะถาม ก็เลยรีบเปลี่ยนเ

บทที่ 112 ผู้ก่อเหตุ

ฉูเจ๋อหยางกลับมาแล้ว แต่เค้าจอดรถไว้อีกฟากของถนน มองพวกเขาทั้งสองคนที่พูดคุยกันอย่างสนิทสนมด้วยสายตาที่เย็นชา

โดยเฉพาะบทที่หลี่จื่อเชียนปัดผมของเป่ยฉ่ายเวยไปทัดหู แล้วค้างมือไว้อย่างนั้น ทั้งสองคนนั้นดูลึกซึ้งมาก

ที่เขาเห็นนั้นเป็นสิ่งที่ชัดเจนและตรงไปตรงมาที่สุด

บทที่ 113 สาวร่างใหญ่อย่างหลูเสี่ยวหยา

แม้ว่าอวี่อานหรานจะน่าสนใจสำหรับฉูเจ๋อหยาง ทุกคนก็รู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว แต่พอถูกหลูเสี่ยวหยาพูดออกมาต่อหน้าแบบนี้ นั่นก็หมายความว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นคือทุกคนรู้หมดว่าทนายฉูมีแฟนอยู่แล้ว

ลวี่อานหรานมองไปยังเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างๆเขา