บทที่108 ศิลปะการแสดง

เป้ยฉ่ายเวยเดินออกจากร้านกาแฟ และมองไปที่ท้องฟ้าสีเทาเหนือศีรษะ

--ติ๊ก

น้ำหยดลงบนหน้าผากเธอด้วย มันอุ่นไปด้วยความร้อนของฤดูร้อน หลังจากนั้นก็ติดตามมาด้วยเม็ดฝนที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ผู้คนบนถนนเริ่มหาหลังคาหลบฝน เสียงกระหึ่มยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ

“ฝนตกแล้ว

บทที่109 วางใจได้เขาไม่ปฏิเสธคุณหรอก

ซือซือและเป้ยฉ่ายเวยส่งเสียงเอะอะ ทั้งคู่เบื่อกับการเล่นน้ำฝนและกลับไปอาบน้ำ

พวกเธอโยนเสื้อผ้าไปที่ด้านข้าง คนหนึ่งถือถ้วยกาแฟร้อน ดื่มด่ำกับช่วงเวลาสงบของปี

ถ้าหากว่าซือซือไม่เอ่ยปากพูดขึ้นล่ะก็ เป้ยฉ่ายเวยจะยิ่งรู้สึกดีกว่านี้

“บอกมาเถอะ ใค

บทที่110 ไม่สามารถแก้ไขได้

“ซือซือ เธอแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาจะไม่ปฏิเสธฉัน” เพื่อถามอย่างมุ่งมั่น เพราะเป้ยฉ่ายเวยเองก็ยังไม่แน่ใจ

“เพราะว่าเขารู้สึกผิดกับเธอ อย่างไรก็ต้องฟังเธอ เขาจะต้องยอมเห็นด้วยอย่างแน่นอน” แน่นอนเป้ยฉ่ายเวยคงไม่สามารถพูดว่าตัวเองเป็นต่อได้

เธอเห็นท่าทางกังวลของเว