บทที่107 การนัดหมายของเหาเสว่ฉิน

ขณะที่เป้ยฉ่ายเวยพักฟื้นอยู่ที่บ้าน หลังจากเลิกงานฉูเจ๋อหยางก็หลับมาหาเธอ บางครั้งมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่านี่เป็นภาพลวงตา

ราวกับว่าพวกเขายังคงมีความสัมพันธ์กันอยู่ แค่เพียงเปลี่ยนสถานที่เท่านั้น

แม้ว่าทุกคืนชายหนุ่มจะอยู่ที่ข้างกายเธอ แต่เป้ยฉ่ายเ

บทที่108 ศิลปะการแสดง

เป้ยฉ่ายเวยเดินออกจากร้านกาแฟ และมองไปที่ท้องฟ้าสีเทาเหนือศีรษะ

--ติ๊ก

น้ำหยดลงบนหน้าผากเธอด้วย มันอุ่นไปด้วยความร้อนของฤดูร้อน หลังจากนั้นก็ติดตามมาด้วยเม็ดฝนที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ผู้คนบนถนนเริ่มหาหลังคาหลบฝน เสียงกระหึ่มยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ

“ฝนตกแล้ว

บทที่109 วางใจได้เขาไม่ปฏิเสธคุณหรอก

ซือซือและเป้ยฉ่ายเวยส่งเสียงเอะอะ ทั้งคู่เบื่อกับการเล่นน้ำฝนและกลับไปอาบน้ำ

พวกเธอโยนเสื้อผ้าไปที่ด้านข้าง คนหนึ่งถือถ้วยกาแฟร้อน ดื่มด่ำกับช่วงเวลาสงบของปี

ถ้าหากว่าซือซือไม่เอ่ยปากพูดขึ้นล่ะก็ เป้ยฉ่ายเวยจะยิ่งรู้สึกดีกว่านี้

“บอกมาเถอะ ใค