บทที่ 502 บางทีทั้งหมดนี่อาจเป็นเพียงการคาดการณ์ของเรา

กิจจารู้สึกไม่ค่อยสบายใจ อดไม่ได้ที่จะเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

กานต์จับเขาไว้แล้วถามขึ้น “นายจะไปทำไม?”

กิจจาถึงได้สติกลับมา

“เปล่า”

เขายิ้ม ไม่ได้พูดว่าเห็นตรินท์ออกมา แต่ในใจมีความสงสัยเพิ่มขึ้น

แด๊ดดี้ออกไปข้าง

บทที่ 503 พวกเขาเกือบถูกจับได้แล้ว

นรมนก็ไม่เข้าใจปัญหานี้เช่นกัน ไม่คิดมันแล้ว

“เรื่องนี้ค่อยๆ โผล่ออกมา คุณเพิ่งกลับมา อย่าไปคิดมากเลย ตอนนี้เห็นคุณซีดเซียวแบบนี้ เราพักผ่อนกันดีกว่า พรุ่งนี้รอให้จิตใจแจ่มใส เราค่อยมาสืบเรื่องพวกนี้กันต่อ”

นรมนปลอบบุริศร์

แต่นี่ยังไม่ถึงสองทุ่

บทที่ 504 พวกเขาหนีออกจากบ้านไปแล้ว

ตระกูลโตเล็กไม่รู้เลยสักนิดว่ากานต์กับกิจจาออกไปแล้ว

เมื่อนรมนตื่นแต่เช้า รู้สึกว่าจิตใจสดชื่น ได้เห็นชายที่ตนรักที่สุดนอนข้างกาย ได้ยินเสียงลมหายใจเขา นรมนก็รู้สึกนี่คือเสียงเพลงที่ไพเราะที่สุดในโลก

เธอยื่นมือไปแตะคิ้วบุริศร์เบาๆ ยิ่งรู้สึกขึ้นเรื่