บทที่ 436 นรมนโมโหแล้ว

ตรินท์ไม่กล้าที่จะนิ่งอยู่กับที่อีกต่อไป เขารีบวิ่งไปยังห้องใต้ดินทันที

บุริศร์กับตังเมพัวพันกันอยู่ในห้องใต้ดิน ตอนที่เห็นว่าตรินท์รีบวิ่งเข้ามาอย่างร้อนใจนั้น ก็รู้สึกงงๆ อยู่ไม่น้อย

“เกิดอะไรขึ้น”

“พี่ออกมาก่อนเถอะ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”

เป็นธรรมดาท

บทที่ 437 อยากจะรับเอาความอบอุ่นมาจากหม่ามี้

กานต์ขมวดคิ้วน้อยๆ

ไม่ง่ายเลยกว่านรมนจะหลับสนิท เขาจึงไม่อยากให้หม่ามี้ต้องถูกเสียงของโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น

เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตอนที่กำลังคิดจะกดปิด กลับเห็นว่าเป็นหมายเลขโทรศัพท์บ้านของตระกูลทวีทรัพย์ธาดา

กานต์ย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่

บทที่ 438 คุณบุริศร์นี่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ

“กมล!”

นรมนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่อย่างไรอย่างนั้น แต่สัมผัสบนฝ่ามือเธอกลับเหมือนจริงมาก จริงทำให้เธออดตื่นเต้นไม่ได้

แต่กมลกลับถูกนรมนทำให้ตกใจไปเสียอย่างนั้น

“หม่ามี้เป็นอะไรไปคะ ทำหนูเจ็บแล้วนะ”

แม้ว่ากมลจะไม่ดิ้นรน แต่