บทที่ 317 ก็ไม่รู้ว่าใครกันที่มาหึงแถวนี้

รถขับมุ่งหน้ามาที่โรงพยาบาลใจกลางเมือง พฤกษ์เปิดเพลงบนรถอย่างใส่ใจ เพลงช้าๆสบายๆ ทำให้อารมณ์ของผู้ฟังค่อนข้างสงบ

ตอนนี้อารมณ์ของคมทิพย์ค่อยๆสงบลงภายใต้เสียงเพลงสบาย ๆ

เธออดไม่ได้ที่จะหันมามองพฤกษ์

พฤกษ์เป็นผู้ชายที่มีหน้าตาธรรมดา โครงหน้

บทที่ 318 ทำไมตอนนี้เธอถึงได้ใจถึงขนาดนี้

“อายุเท่าไหร่แล้ว? แค่เดินยังสะดุดล้มอีก?”

บุริศร์ตกใจจนเหงื่อแตก

ผู้หญิงคนนี้ไม่ทำให้เขาใจวายวันหนึ่งไม่ได้ใช่ไหม? โชคดีที่หัวใจเขาแข็งแรงดี ไม่งั้นสักวันคงทำให้เขาใจวายจนเป็นโรคหัวใจก็ได้

นรมนรู้สึกแค่ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านั้นหล่อมาก

บทที่ 319 ฉันไม่ได้หมายถึงจะโทษคุณ

บุริศร์ขมวดคิ้วเบาๆ เหลือบไปมองโดยจิตใต้สำนึก ธรณีโทรมา

เขามองกมลโดยจิตสำนึกไปทีหนึ่ง แล้วกดรับโทรศัพท์

“บุริศร์ นายมาหาที ป้าโอผิดเหมือนปกติไปหน่อย”

เสียงของธรณีไม่ดังมาก แต่กลับทำให้คิ้วของบุริศร์ขมวดขึ้นอีกครั้ง

“ฉันจะรีบไป”

เด