บทที่ 316 ฉันก็เป็นคนมีคุณธรรมจริยธรรมอยู่

“คมทิพย์!”

นรมนรีบวิ่งเข้าไป เห็นคมทิพย์นั่งหดอยู่ตรงมุมหนึ่งด้วยแววตาเหม่อลอย ตัวสั่นเทาราวกับเด็กที่ถูกทอดทิ้ง

แววตาของเธอไม่มีความแข็งแกร่งที่เคยเป็นอีกต่อไป สัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่แตะต้องปุ้ปก็จะแตกสลาย

นรมนกอดเธอไว้แน่นๆ แต่กลั

บทที่ 317 ก็ไม่รู้ว่าใครกันที่มาหึงแถวนี้

รถขับมุ่งหน้ามาที่โรงพยาบาลใจกลางเมือง พฤกษ์เปิดเพลงบนรถอย่างใส่ใจ เพลงช้าๆสบายๆ ทำให้อารมณ์ของผู้ฟังค่อนข้างสงบ

ตอนนี้อารมณ์ของคมทิพย์ค่อยๆสงบลงภายใต้เสียงเพลงสบาย ๆ

เธออดไม่ได้ที่จะหันมามองพฤกษ์

พฤกษ์เป็นผู้ชายที่มีหน้าตาธรรมดา โครงหน้

บทที่ 318 ทำไมตอนนี้เธอถึงได้ใจถึงขนาดนี้

“อายุเท่าไหร่แล้ว? แค่เดินยังสะดุดล้มอีก?”

บุริศร์ตกใจจนเหงื่อแตก

ผู้หญิงคนนี้ไม่ทำให้เขาใจวายวันหนึ่งไม่ได้ใช่ไหม? โชคดีที่หัวใจเขาแข็งแรงดี ไม่งั้นสักวันคงทำให้เขาใจวายจนเป็นโรคหัวใจก็ได้

นรมนรู้สึกแค่ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านั้นหล่อมาก