บทที่ 239 หนูก็ไม่มีทางอื่นจริงๆ

พ่อนรมนรู้สึกว่านรมนมีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบถามขึ้น

นรมนมองดูพ่อของตัวเองจึงได้พูดเสียงต่ำขึ้น : พ่อคะ มีบางเรื่องที่ไม่สามารถอธิบายให้พวกท่านเข้าใจได้ในเวลาเพียงสั้นๆ พวกท่านไปจากที่นี่ก่อน พาแม่ย่าของหนูกับกิจจาไปพร้อมกัน ร่างกายกมลไม่ค่อยเหมาะกับการนั่งเ

บทที่ 240 หวังว่าเธอคงจะรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่

นรมนรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองนั้นกำลังถูกฉีกขาดแหลกลาญ

จนในที่สุดเธอก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จนได้ไหลออกมา

“นายหญิง พวกเรารีบไปกันเถอะ”

กิมจิรู้ว่าจิตใจของเธอนั้นเจ็บปวดทรมาน แต่ว่าก็ไม่มีทางอื่นใด ที่นี่คือท่าเรือ ถ้าเป็นที่สังเกตให้

บทที่ 241 คุณ​ไม่เข้าใจ​ด้วยซ้ำ​ว่าอะไรคือความรัก

รเมศมองหน้านรมน แววตา​ของ​เธอมีความเกลียดชัง​และความเจ็บปวดอย่างลึกๆ ความรู้สึก​แบบนั้​นช่างแปลกหน้าเหลือเกิน เหมือนกับมีดพกที่แหลมคมแทงเข้าไปในหน้าอกของเขา กายวิภาคศาสตร์​ความมืดที่เขาซ่อนอยู่ใต้แสงสว่างเหล่านั้นออกมา ช่างเจ็บปวดใจอย่างสิ้นเชิง แ