บทที่ 210 กิจจาหายไปไหน

หลังจากที่บุริศร์และนรมนเล่นกันสักพัก ทั้งสองก็นอนเงียบๆบนเตียง และมีความสุขกับช่วงเวลานี้

นรมนรู้ว่าบุริศร์ไม่สบายใจจริงๆ ไม่ว่าใครก็รู้ว่าแม่ที่ตนเองเรียกมาเกือบสามสิบกว่าปีนั้นไม่ใช่แม่แท้ๆของตนเอง ก็จะไม่รู้สึกดี แต่เธอไม่รู้จะพูดอย่างไร

ในท้ายที่สุดบุริศร์

บทที่ 211 ก็แค่อยากกอดคุณ

“ว้าก!”

กิจจาส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ นรมนรีบกอดเขาไว้ทันที จากนี้ก็ยิ่งแย่ไป กิจจาเองก็เผลอโอบกอดนรมนไว้ และทำให้เสื้อผ้าของนรมนยิ่งสกปรก

บุริศร์ที่เห็นฉากนี้เข้าส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ก่อนจะพูดว่า “ฉันกินคนได้ไหม”

“ไม่ได้ครับ”

กิจจากล่าวเสียง

บทที่ 212 อย่างเธอนี่เรียกว่ากรรมตามสนองใช่ไหม

เห็นนรมนเขินอายแบบนี้แล้ว บุริศร์ก็ทนไม่ไหวเสียยิ่งกว่าเดิม

เขาก้มศีรษะลงและขบติ่งหูของนรมนอย่างรุนแรง

"อ๊ะ! เจ็บ!"

ความจริงแล้วมันไม่ใช่แค่เจ็บเท่านั้น ทว่ายังมีความรู้สึกเสียวซ่านที่ทำให้นรมนปฏิเสธไม่ได้ แต่เธอรู้ดีว่าหากทำที่นี่ก