ตอน 2
รักนายครั้งสุดท้าย
บทที่2 บุริศร์ คุณใจร้ายมาก
“นรมน คุณกลับไปก่อน เรื่องนี้ผมจะกลับไปคุยกับคุณ”
บุริศร์วางสายโทรศัพท์ หว่างคิ้วเขามีรอยย่นขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเขาตกอยู่ในความวิตกกังวลอย่างมาก แต่นั่นไม่ใช่อารมณ์ที่มีต่อภรรยาของเขา
นรมนผลักเขาออกอย่างเย็นชา
“คุณไปเถอะ ท้ายที่สุดแล้วอย่างไรเธอก็ยังเป็นคนสำคัญสำหรับคุณ”
แต่หัวใจเธอนั้นนองไปด้วยเลือด
บุริศร์จะพูดอะไรได้ ที่สุดแล้วเขาก็ไม่ได้พูดอะไร ในที่สุดแล้วเขาก็หยุดรถแท็กซี่คันหนึ่ง ส่งเธอขึ้นรถไป และรีบจากไปอย่างรวดเร็ว
นรมนยิ้มขึ้นอย่างขมขื่น
ผู้ชายที่เฝ้าคิดถึงคนอื่นในใจมาตลอดอย่างนั้น การแต่งงานเช่นนี้ เธอจะพยายามฉุดรั้งไว้เพื่ออะไร
หลังจากกลับถึงบ้าน คนรับใช้กล่าวทักทายนรมน แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินด้วยซ้ำ
นรมนรอบุริศร์ทั้งคืน
แม้แต่โทรศัพท์สักสายเขาก็ไม่ได้ติดต่อมา ความเย็นชาเช่นนี้เป็นเหมือนหนามทิ่มแทงหัวใจของนรมน
"ลูกที่รัก แม่ขอโทษ แม่ไม่สามารถให้บ้านที่สมบูรณ์กับลูกได้ แต่หนูวางใจได้ แม่จะรักลูกให้มากยิ่งขึ้นไปอีก"
น้ำตาของเธอไหลนองเต็มหน้า อย่างไรก็ตามหนังสือข้อตกลงการหย่าร้างได้ถูกลงนามในชั่วข้ามคืน
ทุกเส้นลายมือล้วนออกมาจากใจของเธอ เลือดไหลซิบเป็นทาง
นรมนเซ็นชื่อเสร็จเรียบร้อย เธอก็ถอดแหวนแต่งงานที่บุริศร์มอบไว้ให้เธอออก วางไว้ข้างหนังสือข้อตกลงการหย่า
ก่อนหน้านี้เธอรักหวงแหนแหวนวงนี้ยิ่งกว่าอะไร ระยะเวลาสามปี แหวนได้ทิ้งร่องรอยไว้บนนิ้วของเธอ แม้วันนี้จะถอดออกมาแล้ว แต่ร่องรอยก็ยังคงอยู่ เหมือนกับความรักที่มีให้กับบุริศร์ ที่ได้ทิ้งร่องรอยแผลเป็นเอาไว้ ทำอย่างไรก็ลบมันออกไปไม่ได้
นรมนรู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้ประโยชน์ เธอกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน เธอยกกระเป๋าเดินทางและเดินออกจากบ้านไปอย่างแน่วแน่
“คุณผู้หญิงครับ ร่างกายของคุณเขมิกายังไม่ค่อยแข็งแรง ประธานบุริศร์เลยอยู่เป็นเพื่อนเธอ ประธานบุริศร์กำชับว่าให้พาคุณผู้หญิงออกนอกประเทศ ให้ออกเดินทางตอนนี้ครับ”
ขณะนรมนกำลังจะออกประตูไป เธอก็ถูกบอดี้การ์ดของบุริศร์หยุดไว้ระหว่างทาง คำพูดที่ออกมานั้นทำให้นรมนโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ
“ทำไมฉันต้องออกนอกประเทศ ฉันไม่ไป!”
“ขอโทษด้วยครับคุณผู้หญิง ประธานบุริศร์สั่งไว้ เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณ!”
บอดี้การ์ดพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า ทันใดนั้นเขาก็ทำให้นรมนสลบและลากเธอเข้าไปในรถ
เธอถูกพาตัวไปที่โกดังร้าง จากนั้นก็ถูกถอดเสื้อผ้าออก ชายคนหนึ่งนั่งลงที่ด้านข้างเธอและลูบไล้เธอ เสียงกล้องที่ด้านข้างดังแชะแชะ การโพสต์ท่าต่างๆที่น่าอายถูกถ่ายเอาไว้
“คุณเขมิกา ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ”
หลังจากคนข้างกายถ่ายรูปเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบโทรไปรายงานเขมิกา
เขมิกาหัวเราเยาะเย้ยและพูดว่า “ดีมาก ฉันจะเอารูปพวกนี้โพสต์ลงอินเทอร์เน็ต ฉันไม่เชื่อว่าบุริศร์จะยังต้องการภรรยาที่สวมเขาให้เขา หลังจากออกมาแล้วก็จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยล่ะ”
“ครับ”
หลังจากชายคนนั้นวางสาย เขาก็เทน้ำมันเบนซินรอบโกดัง จากนั้นก็จุดไฟเผา
เพลิงกำลังลุกไหม้ขึ้นสู่ท้องฟ้า อุณหภูมิโดยรอบทำให้หายใจลำบาก
นรมนตื่นจากอาการสลบไสล รอบตัวเธอลุกเป็นเปลวไฟ ควันทำให้เธอสำลัก เปลวเพลิงกำลังจะกลืนกินเธออย่างโหดเหี้ยม
“ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ!”
นรมนไม่สนว่าตัวเองกำลังเปลือยอยู่หรือไม่ เธอพยายามใช้เท้าถีบประตูโกดังสินค้าซึ่งถูกล็อคไว้ เธอกลับได้ยินเสียงบอดี้การ์ดดังมาจากด้านนอก
“คุณผู้หญิง ขอโทษครับ เรื่องทั้งหมดนี้เป็นคำสั่งของคุณบุริศร์ ขอให้คุณจากไปอย่างสงบสุขเถอะครับ ประธานบุริศร์จะหาสุสานที่ดีสำหรับคุณเอง”
ทันใดนั้นนรมนก็นิ่งอึ้งไป
บุริศร์ต้องการฆ่าเธอหรอ
ทำไม
เป็นเพราะเธอตั้งครรภ์เหมือนกับเขมิกาอย่างนั้นหรอ หรือเพราะเขาต้องการให้เขมิกาเป็นภรรยาของบ้านโตเล็กอย่างนั้นหรอ เพื่อให้ลูกของพวกเขาเกิดมาอย่างถูกต้องเหมาะสมอย่างนั้นหรอ
บุริศร์ คุณใจร้ายมาก!
แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองก็ยังทำได้ลงอย่างนั้นหรอ
นรมนเศร้าโศกเสียใจ เธอร้องไห้คร่ำครวญ
“บุริศร์ ฉันเกลียดคุณ! ชีวิตนี้ฉันตาบอดเองที่ตกหลุมรักผู้ชายเลือดเย็นอย่างคุณ ถ้าหากมีชาติหน้า ฉันจะให้คุณได้ลิ้มรสชาติของการถูกฆ่าโดยคนที่ตัวเองรัก!”
ไฟที่โหมกระหน่ำกำลังกลืนกินคำพูดของเธอ เธอรู้สึกว่าหายใจลำบาก เปลือกตาก็หนักขึ้น เธอรับไม่ไหวอีกต่อไปล้มลงกับพื้น ปล่อยให้ไฟเผาไหม้ผิวหนังของเธอ กลืนกินวิญญาณของเธอไป...
ห้าปีต่อมา
ผู้ช่วยพฤกษ์นำเอกสารในมือยื่นให้กับบุริศร์
“ประธานบุริศร์ครับ นี่คือข้อมูลสถาปนิกที่ทางบริษัทHJกรุปสหรัฐอเมริกาส่งมา ได้ยินว่าจะมาถึงเมืองชลธีวันนี้ เราจะจัดคนไปรับดีหรือไม่ครับ ได้ยินว่าสถาปนิกคนนี้มีชื่อเสียงมากในต่างประเทศ เป็นคนออกแบบรถสปอร์ตหายาก ถ้าหากว่าครั้งนี้ได้ร่วมงานกับHJกรุปล่ะก็ พวกเขาคงไม่ยอมให้นักออกแบบคนนี้มาแนะนำพวกเราทางนี้”
“แคทเธอรีหรอ”
นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของบุริศร์ค่อยๆฉายแววออกมา
“ใช่ครับ สถาปนิกแคทเธอรี”
พฤกษ์รีบพยักหน้า
สถาปนิกแคทเธอรีเป็นนักออกแบบรถสปอร์ตที่เพิ่งมารับช่วงต่อเมื่อสองปีที่ผ่านมา ว่ากันว่าการออกแบบของเธอครั้งแรก รถสปอร์ต “ปีกแห่งรัก” ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดออกแบบนานาชาติ ขนาดรถสปอร์ตคันนี้ยังไม่ออกสู่ท้องตลาด ลูกค้าผู้มีอิทธิพลต่างก็แย่งกันจับจอง แต่ได้ยินว่าแคทเธอรีจะผลิตแค่เพียงสองคัน มูลค่านั้นยิ่งแพงมหาศาล แต่อย่างไรก็ตามอภิมหาเศรษฐีมากมายต้องการลงเงินเพื่อที่จะจับจอง”
วันนี้ได้รับความร่วมมือจากบริษัทHJกรุปจำกัด แคทเธอรีมาที่เมืองชลธีด้วยตัวเอง บุริศร์เองก็ชอบรถสปอร์ตเป็นอย่างมาก พฤษก์จึงแจ้งเขาในเรื่องนี้ ถ้าหากสามารถให้แคทเธอรีมาอยู่กับบริษัทฮัวยูกรุปจำกัดได้ ถ้าอย่างนั้น....
นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของบุริศร์ค่อยๆฉายแววขึ้นอีกครั้ง
เขาหยิบข้อมูลของแคทเธอรีขึ้นมาดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเขาได้เห็นชื่อจีนของแคทเธอรีแล้วทันใดนั้นเขาก็เหมือนถูกสะกดเอาไว้
ตอน 3
บทที่3 เป็นเรื่องบังเอิญจริงหรือ
นรมน!
ชื่อจีนของแคทเธอรีก็คือนรมนอย่างนั้นรึ
นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของบุริศร์เกิดอาการสั่นไหว
“ไม่มีรูปของแคทเธอรีหรอ”
“ไม่มี บริษัทHJกรุปต้องการปกป้องความลับของแคทเธอรี ผมใช้ช่องทางต่างๆก็ไม่สามารถหารูปภาพของแคทเธอรีได้ ได้ยินว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยและงดงามมาก”
พฤกษ์รู้สึกว่ายากที่จินตนาการออก นักออกแบบรถยนต์ที่น่าจับตามองกลับกลายเป็นผู้หญิง! และยังเป็นผู้หญิงที่สวยมากอีกด้วย!
เรื่องนี้มันค่อนข้างไร้เหตุผล
มีผู้หญิงคนไหนกันที่หลงใหลในรถยนต์
พฤกษ์ถามบุริศร์อย่างสงสัยอย่างไม่ทันได้คิด เมื่อเห็นเขาจดจ้องไปที่ตัวหนังสือสามสี่ตัว นรมน อยู่เป็นเวลานาน นัยน์ตารวมกันอยู่ที่จุดเดียว ทำให้คนมองอารมณ์เขาไม่ออก แต่ว่านิ้วของเขาเคาะโต๊ะโดยไม่รู้ตัว ตึก ตึก อย่างเป็นจังหวะ ทันใดนั้นความฉุนเฉียวในห้องทำงานก็หยุดนิ่ง
“ประธานบุริศร์…”
“จัดการให้ด้วย ผมจะไปรับด้วยตัวเอง”
ในที่สุดบุริศร์ก็เปิดปาก แววตาฉายรัศมีที่แปลกประหลาด
นรมน!
ชื่อนี้ไม่เลว นี่เป็นเรื่องบังเอิญจริงหรือ
เมื่อห้าปีก่อนไม่มีใครพบศพของนรมน ตำรวจบอกว่าไฟแรงเกินไป บางทีทุกอย่างอาจจะถูกเผาไหม้ไปจนหมดสิ้น แต่บุริศร์กลับไม่เคยยอมเชื่อเลยว่านรมนตายแล้ว
วันนี้แคทเธอรีนก็ชื่อยังจะชื่อนรมนอีก!
เขาแทบจะทนไม่ไหวที่จะเห็นหน้าสถาปนิกคนนี้
พฤกษ์งงอยู่เล็กน้อย ความจริงแล้วห้าปีมานี้ คนที่บุริศร์ไปรับด้วยตัวเองนั้นมีน้อยมาก แต่เขาก็งงอยู่เพียงเสี้ยววินาที เขารีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว และรีบหันกลับไปจัดการเตรียมการ
เมื่อรถขับไปถึงสนามบิน เที่ยวบินของนรมนก็เพิ่งจะมาถึง
นรมนลากกระเป๋าออกมาจากที่ตรวจสอบสัมภาระ เธอมีผมยาวสีน้ำตาล รูปร่างสมส่วนดูงดงาม ใบหน้าช่างมีเสน่ห์ต่อผู้คนที่พบเห็น ดึงดูดสายตาของทุกคนในทันที เด็กผู้ชายตัวน้อยที่คอยติดตามอยู่ด้านข้างเธอสวมสูทลำลองสีขาว ผิวหนังบอบบางน่าทะนุถนอม ขนตายาวเป็นแพ ชวนให้คนเดินเข้าไปหยิกสักทีหนึ่ง เขาสวหมวก ปากมอมยิ้มอยู่อันหนึ่ง ตามติดอยู่ที่ข้างกายของนรมนอย่างเฉื่อยชา แต่ว่าตาหงส์ทั้งคู่นั้นทำให้คนก้าวขาไปข้างหน้าไม่ออก
“กานต์ ที่นี่เมืองชลธี ไม่ใช่อเมริกา อย่าแสดงท่าทางหยิ่งยโส ตามแม่มา”
นรมนไม่ค่อยชอบใจกับการแสดงออกของลูกชายเธอ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกปวดใจ
ขณะที่กานต์ขยับแขนขา เงาของบุริศร์ก็ปรากฏขึ้น บางครั้งเธอก็ไม่สามารถไม่ยอมรับได้ว่ายีนนั้นแข็งแกร่งมาก แต่เธอก็อยากให้ลูกชายหน้าตาเหมือนเธอมากกว่า
“มามี๊ ผมเป็นไงบ้างครับ”
กานต์ยักไหล่อย่างไร้เดียงสา ใบหน้าเต็มไปด้วยความซุกซน
นรมนยิ้มและส่ายหัว เธอยื่นมือออกมาจิ้มหน้าผากเขาและเอ่ย “อย่าเอาหน้าเจ้าเล่ห์อย่างนั้นไปจีบสาวล่ะ หนูเป็นลูกชายของแม่ หนูจะเป็นอย่างไรแม่ไม่รู้ แม่เตือนหนูไว้ก่อน กลับเมืองชลธีครั้งนี้ หนูจะต้องเชื่อฟังแม่ จะซุกซนไม่ได้เข้าใจรึเปล่า”
“วางใจเถอะน่า แม่กลับมาทำงาน ผมกลับมาดูทีที่แม่เติบโตมา ผมไม่ทำอะไรหรอก มามี๊ ผมเป็นลูกแม่น่า! แม่ระวังผมอย่างกับผมเป็นศัตรู”
กานต์ทำปากจู๋อย่างไม่พอใจ
นรมนลูบหัวเขาอย่างเอ็นดู “หนูเป็นแผนอันแยบยล แม่เลยต้องเตือนเอาไว้หน่อย ไปกันเถอะ เราออกจากสนามบินก่อน อีกสักครู่แม่จะโทรหาป้าคมทิพย์ของหนู ไปอยู่บ้านน้าสักสองสามวัน”
“ครับ”
กานต์ยิ้มเหมือนเทวดา เขาจูงมือนรมนเดินออกไปด้านนอก
ทันใดนั้น กานต์ก็พบเงาร่างที่คุ้นตา
คนคนนั้นมีความคล้ายคลึงเขาอยู่เจ็ดหรือแปดส่วน แม้ลมหายใจที่อยู่ห่างไกลออกไปแต่ว่าเขาก็สัมผัสได้
คนคนนี้น่าจะเป็นบุริศร์ใช่ไหม
ที่คนกล่าวขานถึงรึ
กานต์เหลือบมองนรมน เขาเห็นนรมนกำลังค้นหาเบอร์โทรศัพท์ ทันใดนั้นเขาก็จับท้อง
“โอ๊ย มามี๊ ผมปวดท้อง ผมต้องไปห้องน้ำ!”
นรมนได้ยินตะโกนจึงเงยหน้าขึ้นมอง กานต์จับท้องหน้าดำหน้าแดง น่องนั้นไม่สามารถหยุดได้ เป็นความรู้สึกที่หยุดไว้ไม่ได้
“มามี๊ไปด้วย”
พูดแล้ว นรมนก็ต้องการที่จะอุ้มกานต์ แต่กานต์กลับรีบวิ่งตรงไป
“ไม่ต้องแล้วมามี๊ ผมกลั้นไม่ไหวแล้ว แม่รออยู่ข้างนอกแล้วกัน เดี๋ยวผมกลับมา”
กานต์วิ่งออกไปด้วยความเร็วร้อยเมตร
นรมนเห็นเขาอย่างนั้น ก็ส่ายศีรษะอย่างหัวเสีย เธอจึงเริ่มโทรศัพท์
“ทิพย์ นี่มนเอง ฉันกลับมาแล้ว”
คมทิพย์เป็นเพื่อนสาวสมัยก่อนของเธอ พวกเธอไม่ได้ติดต่อกันเลยในระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา ตอนนี้คมทิพย์เป็นครูโรงเรียนอนุบาล เมื่อได้ยินข่าวคราวการกลับมาของนรมนเธอรู้สึกดีใจยิ่งนัก
“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันจะลาพักร้อนไปรับเธอเอง เธอยังอยู่ที่สนามบินรึเปล่า”
คมทิพย์มีความสุขเหลือเกิน
“ไม่ต้องมารับฉันหรอก ฉันพากานต์กลับมาด้วย เดี๋ยวนั่งแท็กซี่ไปบ้านเธอเอง”
นรมนเดินไปด้วยพูดไปด้วย เธอไม่เห็นว่าด้านหน้าจะมีคน เธอจึงชนฝ่านตรงข้ามเข้าอย่างไม่ตั้งใจ
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่เห็น”
นรมนเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วและกล่าวขอโทษ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นเธอก็ต้องตกตะลึง
คือเขา!
บุริศร์!
เจอที่ไหนไม่เจอ!
ตอน 4
บทที่4 มามี๊ผมเข้าห้องน้ำผู้ชายไม่ได้
เมื่อบุริศร์เห็นนรมนมาแต่ไกล ตัวเขาสั่นเทาเล็กน้อย
รูปร่างลักษณะนั้น ท่าทางการเดินเช่นนั้นเหมือนนรมนเป๊ะ!
เขาเดินไปเดินไม่รู้ตัว เพื่อที่จะเข้าไปใกล้
พฤกษ์เองก็ช็อก เขาไม่เคยเห็นบุริศร์เริ่มเข้าหาผู้หญิงคนไหนก่อนมาก่อน โดยเฉพาะตั้งแต่หลังจา