ตอน 1
รักนายครั้งสุดท้าย
บทที่1 ระหว่างเราจบสิ้นกันแล้ว
ขณะที่นรมนถือที่ตรวจการตั้งครรภ์อยู่นั้น เธอรู้สึกประหลาดใจ
เธอตั้งครรภ์แล้ว!
ท้องลูกของบุริศร์แล้ว!
แต่งงานมาสามปี ในที่สุดเธอก็มีลูกกับเขา นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาๆสำหรับนรมน
เธอถือที่ตรวจการตั้งครรภ์เดินออกไปข้างนอกอย่างมีความสุข เธออดใจไม่ไหวที่จะบอกข่าวดีนี้กับบุริศร์ แต่เมื่อหันหลังกลับเธอกลับเห็นเงาร่างที่คุ้นตา
เขมิการึ
รักครั้งแรกของบุริศร์! หล่อนกลับมาแล้ว!
นรมนรีบติดตามไปอย่างรวดเร็ว เธอได้พบว่าบุริศร์ซึ่งควรจะอยู่ที่บริษัทตอนนี้กลับอยู่ที่ข้างกายของหล่อน เขาโอบเธอไว้อย่างทะนุถนอม เห็นได้ชัดว่าท้องของเธอนั้นน่าจะอายุครรภ์ได้ราวห้าเดือนกว่าแล้ว
“บุริศร์ ฉันสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง เด็กแข็งแรงดี”
“ตรวจเสียหน่อยจะได้สบายใจ ยังไงเด็กในท้องคุณก็เป็นหลานชายคนโตของตระกูลโตเล็กของพวกเรา จะให้มีอะไรผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยไม่ได้”
เขมิกายิ้มหน้าบานเหมือนดอกไม้ บุริศร์อ่อนโยนเช่นสายน้ำ ฉากนี้ช่างทำให้นรมนเจ็บลึก
“พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่”
นรมนซ่อนที่ตรวจการตั้งครรภ์ในมือเอาไว้ เล็บเธอจิกกระดาษที่อยู่ในมือ ความเจ็บนี้เทียบไม่ได้แม้หนึ่งในสิบของความเจ็บในหัวใจเธอ
เธอสงบสติอารมณ์ เพื่อที่จะให้กำเนิดลูกของบุริศร์ เธอทานยาบำรุงอยู่เป็นเวลาสามปี ไปหามาทุกโรงพยาบาล หลายครั้งที่ทำให้เกือบถึงแก่ชีวิต ไม่คาดคิดว่าเมื่อถึงวันที่เธอตั้งครรภ์เธอกลับได้เห็นเขมิกาท้องลูกของบุริศร์
“เธอมาที่นี่ได้อย่างไร”
ทันใดนั้นบุริศร์ก็ขมวดคิ้ว แววตาที่อ่อนโยนดุจสายน้ำเมื่อครู่ก็กลายเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น ดูเหมือนว่าอุณหภูมิโดยรอบจะลดลงหลายองศา
ท่าทีของนรมนตั้งแต่เห็นเขา เธอก็อดไม่ได้ที่จะถาม
“บุริศร์คุณอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ ฉันเป็นภรรยาของคุณ แต่ตอนนี้คุณท้องลูกกับคนอื่น ความจริงแล้วคุณควรจะถามฉันมากกว่าว่ามาที่นี่ได้อย่างไร”
คำถามของเธอดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้าง
ทันใดนั้นเขมิกาก็น้อยใจและร้องไห้ออกมา
“บุริศร์ ฉันขอโทษ ฉันทำให้คุณต้องเหนื่อยแล้ว ถ้าฉันไม่กลับมา ไม่ได้บอกว่ามีเด็กคนนี้อยู่ หรือว่าใจร้ายเอาเด็กคนนี้ออกไป บางทีอาจจะไม่ทำให้มนเข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง”
เมื่อพูดจบเขมิกาก็หมุนตัวและวิ่งหนีไป
“พฤกษ์ ตามคุณเขมิกาไป ระวังท้องเธอด้วย ถ้าเด็กในท้องเธอเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ผมจะเอาเรื่องกับคุณ”
เสียงของบุริศร์เต็มไปด้วยความกังวล พฤกษ์ผู้ช่วยของเขารีบติดตามหล่อนไปอย่างรวดเร็ว
นรมนรู้สึกว่าหายใจลำบาก บุริศร์ไม่เคยเป็นห่วงเป็นใยเธอเช่นนี้มาก่อนเลย
“บุริศร์ คุณมันไม่ได้เรื่อง!”
เธอง้างมือออกและต้องการจะตบหน้าของบุริศร์ ไม่คาดคิดว่าเขาจะหยุดเธอเอาไว้ เขาออกแรงเล็กน้อยจนทำให้นรมนขมวดคิ้ว
“นรมน สามปีก่อนคุณหาหนทางปีนขึ้นเตียงของผม บังคับให้ผมแต่งงานกับคุณ ทั้งๆที่คุณก็รู้อยู่ว่าผมไม่สามารถให้ความรู้สึกแก่คุณในการแต่งงานนี้ได้ ผมเตือนคุณไว้นะ เด็กในท้องของเขมิกามีค่ามาก เป็นเลือดเนื้อของตระกูลโตเล็กเรา หากคุณกล้าทำเรื่องอะไรกับเธอล่ะก็ อย่าหาว่าผมไม่เห็นแก่ความเป็นสามีภรรยา”
บุริศร์พูดจบ เขาก็ดันนรมนออก
นรมนยืนอยู่ไม่ไหว แทบจะล้มลง เธอพิงผนังทางด้านข้างในทันที เธอยื่นแผ่นทดสอบการตั้งครรภ์ในมือออกมา และค่อยๆชูมันขึ้นตรงหน้าบุริศร์
“คุณตั้งครรภ์แล้วรึ”
สายตาของบุริศน์เต็มไปด้วยความหงุดหงิด
นรมนหัวเราะขึ้น น้ำตาหยดลงที่มุมสองตา
“คุณแคร์ด้วยหรอ สามปีก่อนฉันอธิบายให้คุณฟังแล้ว แต่ว่าคุณไม่เชื่อ ไม่ว่าฉันจะเป็นห่วงคุณมากแค่ไหนคุณก็ไม่สนใจ ตอนนี้รักแรกของคุณกำลังจะมีลูกให้กับคุณ บุริศร์ ฉันรักคุณ แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจในตัวเอง! เด็กคนนี้ฉันจะไปจัดการเอาออก ระหว่างเราคงต้องจบกันสิ้นกันแล้ว”
นรมนใจเฉียบคมเหมือนมีด เธอหันตัวและเดินจากไปในทันที
นัยน์ตาของบุริศร์ดำดิ่งลง
เขารีบก้าวไปข้างหน้ารีบอุ้มนรมนขึ้นและเดินออกนอกโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว
“นรมน คุณคิดว่าคุณเป็นใคร คนที่บังคับให้ผมแต่งงานก็คือคุณ ตอนนี้คนที่บอกว่าไม่ต้องการเด็กก็คือคุณ คุณไม่ได้คิดถึงใจผมเลย ผมกลายเป็นกลองให้คุณตีเล่นหรือยังไง ผมจะบอกคุณให้ เด็กคนนี้จะต้องได้เกิดมาผมพูดแล้ว จบนะ!
“บุริศร์ คุณปล่อยฉัน! นี่เป็นลูกของฉัน ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ!”
นรมนดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่สามารถหลุดออกจากการกักขังของบุริศร์ได้
“ลูกคุณรึ ถ้าไม่มีผม มันจะเป็นตัวออกมาได้อย่างไร นรมน ทางที่ดีคุณอย่ายั่วโมโหผมตอนนี้ดีกว่า!”
นัยน์ตาสวยงามของตาหงส์ของบุริศร์ดุร้ายขึ้นในทันที บรรยากาศของความอำมหิตปกคลุมไปทั่วทุกทิศ ให้ความรู้สึกหดหู่มา
ในตอนนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เพื่อที่จะรับโทรศัพท์เขาจึงปล่อยนรมน แต่เขาก็ยังล็อคเธอไว้ด้วยมือเดียว การพยายามรั้งเธอเอาไว้นั้นเต็มไปด้วยความหมาย
นรมนอดไม่ได้ที่จะเศร้าเสียใจ
ทุกๆครั้งเธอมักจะมีภาพหลอน เธอรู้สึกว่าบุริศร์เป็นห่วงเธอเอามากๆ เหมือนเช่นตอนนี้
“คุณว่าไงนะ เขมิกาจะฆ่าตัวตายหรอ เฝ้าเธอไว้ให้ดี ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”
ทันใดนั้นบุริศร์ก็เริ่มกระวนกระวายใจ หัวใจที่เพิ่งจะอบอุ่นลงได้ของนรมนก็กลับมาหนาวเหน็บขึ้นอีกครั้ง
ตอน 2
บทที่2 บุริศร์ คุณใจร้ายมาก
“นรมน คุณกลับไปก่อน เรื่องนี้ผมจะกลับไปคุยกับคุณ”
บุริศร์วางสายโทรศัพท์ หว่างคิ้วเขามีรอยย่นขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเขาตกอยู่ในความวิตกกังวลอย่างมาก แต่นั่นไม่ใช่อารมณ์ที่มีต่อภรรยาของเขา
นรมนผลักเขาออกอย่างเย็นชา
“คุณไปเถอะ ท้ายที่สุดแล้วอย่างไรเธอก็ยังเป็นคนสำคัญสำหรับคุณ”
แต่หัวใจเธอนั้นนองไปด้วยเลือด
บุริศร์จะพูดอะไรได้ ที่สุดแล้วเขาก็ไม่ได้พูดอะไร ในที่สุดแล้วเขาก็หยุดรถแท็กซี่คันหนึ่ง ส่งเธอขึ้นรถไป และรีบจากไปอย่างรวดเร็ว
นรมนยิ้มขึ้นอย่างขมขื่น
ผู้ชายที่เฝ้าคิดถึงคนอื่นในใจมาตลอดอย่างนั้น การแต่งงานเช่นนี้ เธอจะพยายามฉุดรั้งไว้เพื่ออะไร
หลังจากกลับถึงบ้าน คนรับใช้กล่าวทักทายนรมน แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินด้วยซ้ำ
นรมนรอบุริศร์ทั้งคืน
แม้แต่โทรศัพท์สักสายเขาก็ไม่ได้ติดต่อมา ความเย็นชาเช่นนี้เป็นเหมือนหนามทิ่มแทงหัวใจของนรมน
"ลูกที่รัก แม่ขอโทษ แม่ไม่สามารถให้บ้านที่สมบูรณ์กับลูกได้ แต่หนูวางใจได้ แม่จะรักลูกให้มากยิ่งขึ้นไปอีก"
น้ำตาของเธอไหลนองเต็มหน้า อย่างไรก็ตามหนังสือข้อตกลงการหย่าร้างได้ถูกลงนามในชั่วข้ามคืน
ทุกเส้นลายมือล้วนออกมาจากใจของเธอ เลือดไหลซิบเป็นทาง
นรมนเซ็นชื่อเสร็จเรียบร้อย เธอก็ถอดแหวนแต่งงานที่บุริศร์มอบไว้ให้เธอออก วางไว้ข้างหนังสือข้อตกลงการหย่า
ก่อนหน้านี้เธอรักหวงแหนแหวนวงนี้ยิ่งกว่าอะไร ระยะเวลาสามปี แหวนได้ทิ้งร่องรอยไว้บนนิ้วของเธอ แม้วันนี้จะถอดออกมาแล้ว แต่ร่องรอยก็ยังคงอยู่ เหมือนกับความรักที่มีให้กับบุริศร์ ที่ได้ทิ้งร่องรอยแผลเป็นเอาไว้ ทำอย่างไรก็ลบมันออกไปไม่ได้
นรมนรู้สึกว่าตัวเองนั้นไร้ประโยชน์ เธอกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน เธอยกกระเป๋าเดินทางและเดินออกจากบ้านไปอย่างแน่วแน่
“คุณผู้หญิงครับ ร่างกายของคุณเขมิกายังไม่ค่อยแข็งแรง ประธานบุริศร์เลยอยู่เป็นเพื่อนเธอ ประธานบุริศร์กำชับว่าให้พาคุณผู้หญิงออกนอกประเทศ ให้ออกเดินทางตอนนี้ครับ”
ขณะนรมนกำลังจะออกประตูไป เธอก็ถูกบอดี้การ์ดของบุริศร์หยุดไว้ระหว่างทาง คำพูดที่ออกมานั้นทำให้นรมนโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ
“ทำไมฉันต้องออกนอกประเทศ ฉันไม่ไป!”
“ขอโทษด้วยครับคุณผู้หญิง ประธานบุริศร์สั่งไว้ เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณ!”
บอดี้การ์ดพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า ทันใดนั้นเขาก็ทำให้นรมนสลบและลากเธอเข้าไปในรถ
เธอถูกพาตัวไปที่โกดังร้าง จากนั้นก็ถูกถอดเสื้อผ้าออก ชายคนหนึ่งนั่งลงที่ด้านข้างเธอและลูบไล้เธอ เสียงกล้องที่ด้านข้างดังแชะแชะ การโพสต์ท่าต่างๆที่น่าอายถูกถ่ายเอาไว้
“คุณเขมิกา ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ”
หลังจากคนข้างกายถ่ายรูปเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบโทรไปรายงานเขมิกา
เขมิกาหัวเราเยาะเย้ยและพูดว่า “ดีมาก ฉันจะเอารูปพวกนี้โพสต์ลงอินเทอร์เน็ต ฉันไม่เชื่อว่าบุริศร์จะยังต้องการภรรยาที่สวมเขาให้เขา หลังจากออกมาแล้วก็จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยล่ะ”
“ครับ”
หลังจากชายคนนั้นวางสาย เขาก็เทน้ำมันเบนซินรอบโกดัง จากนั้นก็จุดไฟเผา
เพลิงกำลังลุกไหม้ขึ้นสู่ท้องฟ้า อุณหภูมิโดยรอบทำให้หายใจลำบาก
นรมนตื่นจากอาการสลบไสล รอบตัวเธอลุกเป็นเปลวไฟ ควันทำให้เธอสำลัก เปลวเพลิงกำลังจะกลืนกินเธออย่างโหดเหี้ยม
“ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ!”
นรมนไม่สนว่าตัวเองกำลังเปลือยอยู่หรือไม่ เธอพยายามใช้เท้าถีบประตูโกดังสินค้าซึ่งถูกล็อคไว้ เธอกลับได้ยินเสียงบอดี้การ์ดดังมาจากด้านนอก
“คุณผู้หญิง ขอโทษครับ เรื่องทั้งหมดนี้เป็นคำสั่งของคุณบุริศร์ ขอให้คุณจากไปอย่างสงบสุขเถอะครับ ประธานบุริศร์จะหาสุสานที่ดีสำหรับคุณเอง”
ทันใดนั้นนรมนก็นิ่งอึ้งไป
บุริศร์ต้องการฆ่าเธอหรอ
ทำไม
เป็นเพราะเธอตั้งครรภ์เหมือนกับเขมิกาอย่างนั้นหรอ หรือเพราะเขาต้องการให้เขมิกาเป็นภรรยาของบ้านโตเล็กอย่างนั้นหรอ เพื่อให้ลูกของพวกเขาเกิดมาอย่างถูกต้องเหมาะสมอย่างนั้นหรอ
บุริศร์ คุณใจร้ายมาก!
แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองก็ยังทำได้ลงอย่างนั้นหรอ
นรมนเศร้าโศกเสียใจ เธอร้องไห้คร่ำครวญ
“บุริศร์ ฉันเกลียดคุณ! ชีวิตนี้ฉันตาบอดเองที่ตกหลุมรักผู้ชายเลือดเย็นอย่างคุณ ถ้าหากมีชาติหน้า ฉันจะให้คุณได้ลิ้มรสชาติของการถูกฆ่าโดยคนที่ตัวเองรัก!”
ไฟที่โหมกระหน่ำกำลังกลืนกินคำพูดของเธอ เธอรู้สึกว่าหายใจลำบาก เปลือกตาก็หนักขึ้น เธอรับไม่ไหวอีกต่อไปล้มลงกับพื้น ปล่อยให้ไฟเผาไหม้ผิวหนังของเธอ กลืนกินวิญญาณของเธอไป...
ห้าปีต่อมา
ผู้ช่วยพฤกษ์นำเอกสารในมือยื่นให้กับบุริศร์
“ประธานบุริศร์ครับ นี่คือข้อมูลสถาปนิกที่ทางบริษัทHJกรุปสหรัฐอเมริกาส่งมา ได้ยินว่าจะมาถึงเมืองชลธีวันนี้ เราจะจัดคนไปรับดีหรือไม่ครับ ได้ยินว่าสถาปนิกคนนี้มีชื่อเสียงมากในต่างประเทศ เป็นคนออกแบบรถสปอร์ตหายาก ถ้าหากว่าครั้งนี้ได้ร่วมงานกับHJกรุปล่ะก็ พวกเขาคงไม่ยอมให้นักออกแบบคนนี้มาแนะนำพวกเราทางนี้”
“แคทเธอรีหรอ”
นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของบุริศร์ค่อยๆฉายแววออกมา
“ใช่ครับ สถาปนิกแคทเธอรี”
พฤกษ์รีบพยักหน้า
สถาปนิกแคทเธอรีเป็นนักออกแบบรถสปอร์ตที่เพิ่งมารับช่วงต่อเมื่อสองปีที่ผ่านมา ว่ากันว่าการออกแบบของเธอครั้งแรก รถสปอร์ต “ปีกแห่งรัก” ได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดออกแบบนานาชาติ ขนาดรถสปอร์ตคันนี้ยังไม่ออกสู่ท้องตลาด ลูกค้าผู้มีอิทธิพลต่างก็แย่งกันจับจอง แต่ได้ยินว่าแคทเธอรีจะผลิตแค่เพียงสองคัน มูลค่านั้นยิ่งแพงมหาศาล แต่อย่างไรก็ตามอภิมหาเศรษฐีมากมายต้องการลงเงินเพื่อที่จะจับจอง”
วันนี้ได้รับความร่วมมือจากบริษัทHJกรุปจำกัด แคทเธอรีมาที่เมืองชลธีด้วยตัวเอง บุริศร์เองก็ชอบรถสปอร์ตเป็นอย่างมาก พฤษก์จึงแจ้งเขาในเรื่องนี้ ถ้าหากสามารถให้แคทเธอรีมาอยู่กับบริษัทฮัวยูกรุปจำกัดได้ ถ้าอย่างนั้น....
นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของบุริศร์ค่อยๆฉายแววขึ้นอีกครั้ง
เขาหยิบข้อมูลของแคทเธอรีขึ้นมาดูอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเขาได้เห็นชื่อจีนของแคทเธอรีแล้วทันใดนั้นเขาก็เหมือนถูกสะกดเอาไว้
ตอน 3
บทที่3 เป็นเรื่องบังเอิญจริงหรือ
นรมน!
ชื่อจีนของแคทเธอรีก็คือนรมนอย่างนั้นรึ
นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของบุริศร์เกิดอาการสั่นไหว
“ไม่มีรูปของแคทเธอรีหรอ”
“ไม่มี บริษัทHJกรุปต้องการปกป้องความลับของแคทเธอรี ผมใช้ช่องทางต่างๆก็ไม่สามารถหารูปภาพของแคทเธอรีได้ ได้ยินว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยและงดงามมาก”
พฤกษ์รู้สึกว่ายากที่จินตนาการออก นักออกแบบรถยนต์ที่น่าจับตามองกลับกลายเป็นผู้หญิง! และยังเป็นผู้หญิงที่สวยมากอีกด้วย!
เรื่องนี้มันค่อนข้างไร้เหตุผล
มีผู้หญิงคนไหนกันที่หลงใหลในรถยนต์
พฤกษ์ถามบุริศร์อย่างสงสัยอย่างไม่ทันได้คิด เมื่อเห็นเขาจดจ้องไปที่ตัวหนังสือสามสี่ตัว นรมน อยู่เป็นเวลานาน นัยน์ตารวมกันอยู่ที่จุดเดียว ทำให้คนมองอารมณ์เขาไม่ออก แต่ว่านิ้วของเขาเคาะโต๊ะโดยไม่รู้ตัว ตึก ตึก อย่างเป็นจังหวะ ทันใดนั้นความฉุนเฉียวในห้องทำงานก็หยุดนิ่ง
“ประธานบุริศร์…”
“จัดการให้ด้วย ผมจะไปรับด้วยตัวเอง”
ในที่สุดบุริศร์ก็เปิดปาก แววตาฉายรัศมีที่แปลกประหลาด
นรมน!
ชื่อนี้ไม่เลว นี่เป็นเรื่องบังเอิญจริงหรือ
เมื่อห้าปีก่อนไม่มีใครพบศพของนรมน ตำรวจบอกว่าไฟแรงเกินไป บางทีทุกอย่างอาจจะถูกเผาไหม้ไปจนหมดสิ้น แต่บุริศร์กลับไม่เคยยอมเชื่อเลยว่านรมนตายแล้ว
วันนี้แคทเธอรีนก็ชื่อยังจะชื่อนรมนอีก!
เขาแทบจะทนไม่ไหวที่จะเห็นหน้าสถาปนิกคนนี้
พฤกษ์งงอยู่เล็กน้อย ความจริงแล้วห้าปีมานี้ คนที่บุริศร์ไปรับด้วยตัวเองนั้นมีน้อยมาก แต่เขาก็งงอยู่เพียงเสี้ยววินาที เขารีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว และรีบหันกลับไปจัดการเตรียมการ
เมื่อรถขับไปถึงสนามบิน เที่ยวบินของนรมนก็เพิ่งจะมาถึง
นรมนลากกระเป๋าออกมาจากที่ตรวจสอบสัมภาระ เธอมีผมยาวสีน้ำตาล รูปร่างสมส่วนดูงดงาม ใบหน้าช่างมีเสน่ห์ต่อผู้คนที่พบเห็น ดึงดูดสายตาของทุกคนในทันที เด็กผู้ชายตัวน้อยที่คอยติดตามอยู่ด้านข้างเธอสวมสูทลำลองสีขาว ผิวหนังบอบบางน่าทะนุถนอม ขนตายาวเป็นแพ ชวนให้คนเดินเข้าไปหยิกสักทีหนึ่ง เขาสวหมวก ปากมอมยิ้มอยู่อันหนึ่ง ตามติดอยู่ที่ข้างกายของนรมนอย่างเฉื่อยชา แต่ว่าตาหงส์ทั้งคู่นั้นทำให้คนก้าวขาไปข้างหน้าไม่ออก
“กานต์ ที่นี่เมืองชลธี ไม่ใช่อเมริกา อย่าแสดงท่าทางหยิ่งยโส ตามแม่มา”
นรมนไม่ค่อยชอบใจกับการแสดงออกของลูกชายเธอ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกปวดใจ
ขณะที่กานต์ขยับแขนขา เงาของบุริศร์ก็ปรากฏขึ้น บางครั้งเธอก็ไม่สามารถไม่ยอมรับได้ว่ายีนนั้นแข็งแกร่งมาก แต่เธอก็อยากให้ลูกชายหน้าตาเหมือนเธอมากกว่า
“มามี๊ ผมเป็นไงบ้างครับ”
กานต์ยักไหล่อย่างไร้เดียงสา ใบหน้าเต็มไปด้วยความซุกซน
นรมนยิ้มและส่ายหัว เธอยื่นมือออกมาจิ้มหน้าผากเขาและเอ่ย “อย่าเอาหน้าเจ้าเล่ห์อย่างนั้นไปจีบสาวล่ะ หนูเป็นลูกชายของแม่ หนูจะเป็นอย่างไรแม่ไม่รู้ แม่เตือนหนูไว้ก่อน กลับเมืองชลธีครั้งนี้ หนูจะต้องเชื่อฟังแม่ จะซุกซนไม่ได้เข้าใจรึเปล่า”
“วางใจเถอะน่า แม่กลับมาทำงาน ผมกลับมาดูทีที่แม่เติบโตมา ผมไม่ทำอะไรหรอก มามี๊ ผมเป็นลูกแม่น่า! แม่ระวังผมอย่างกับผมเป็นศัตรู”
กานต์ทำปากจู๋อย่างไม่พอใจ
นรมนลูบหัวเขาอย่างเอ็นดู “หนูเป็นแผนอันแยบยล แม่เลยต้องเตือนเอาไว้หน่อย ไปกันเถอะ เราออกจากสนามบินก่อน อีกสักครู่แม่จะโทรหาป้าคมทิพย์ของหนู ไปอยู่บ้านน้าสักสองสามวัน”
“ครับ”
กานต์ยิ้มเหมือนเทวดา เขาจูงมือนรมนเดินออกไปด้านนอก
ทันใดนั้น กานต์ก็พบเงาร่างที่คุ้นตา
คนคนนั้นมีความคล้ายคลึงเขาอยู่เจ็ดหรือแปดส่วน แม้ลมหายใจที่อยู่ห่างไกลออกไปแต่ว่าเขาก็สัมผัสได้
คนคนนี้น่าจะเป็นบุริศร์ใช่ไหม
ที่คนกล่าวขานถึงรึ
กานต์เหลือบมองนรมน เขาเห็นนรมนกำลังค้นหาเบอร์โทรศัพท์ ทันใดนั้นเขาก็จับท้อง
“โอ๊ย มามี๊ ผมปวดท้อง ผมต้องไปห้องน้ำ!”
นรมนได้ยินตะโกนจึงเงยหน้าขึ้นมอง กานต์จับท้องหน้าดำหน้าแดง น่องนั้นไม่สามารถหยุดได้ เป็นความรู้สึกที่หยุดไว้ไม่ได้
“มามี๊ไปด้วย”
พูดแล้ว นรมนก็ต้องการที่จะอุ้มกานต์ แต่กานต์กลับรีบวิ่งตรงไป
“ไม่ต้องแล้วมามี๊ ผมกลั้นไม่ไหวแล้ว แม่รออยู่ข้างนอกแล้วกัน เดี๋ยวผมกลับมา”
กานต์วิ่งออกไปด้วยความเร็วร้อยเมตร
นรมนเห็นเขาอย่างนั้น ก็ส่ายศีรษะอย่างหัวเสีย เธอจึงเริ่มโทรศัพท์
“ทิพย์ นี่มนเอง ฉันกลับมาแล้ว”
คมทิพย์เป็นเพื่อนสาวสมัยก่อนของเธอ พวกเธอไม่ได้ติดต่อกันเลยในระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา ตอนนี้คมทิพย์เป็นครูโรงเรียนอนุบาล เมื่อได้ยินข่าวคราวการกลับมาของนรมนเธอรู้สึกดีใจยิ่งนัก
“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันจะลาพักร้อนไปรับเธอเอง เธอยังอยู่ที่สนามบินรึเปล่า”
คมทิพย์มีความสุขเหลือเกิน
“ไม่ต้องมารับฉันหรอก ฉันพากานต์กลับมาด้วย เดี๋ยวนั่งแท็กซี่ไปบ้านเธอเอง”
นรมนเดินไปด้วยพูดไปด้วย เธอไม่เห็นว่าด้านหน้าจะมีคน เธอจึงชนฝ่านตรงข้ามเข้าอย่างไม่ตั้งใจ
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่เห็น”
นรมนเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วและกล่าวขอโทษ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นเธอก็ต้องตกตะลึง
คือเขา!
บุริศร์!
เจอที่ไหนไม่เจอ!