บทที่ 111

บทที่111 เธอคิดว่าเธอเป็นใคร

“นายว่าไงนะ?”

นรมนคิดว่าตัวเองฟังผิด

นี่คงไม่ใช่เกมของบุริศร์อีกนะ?

แต่ทำไมใจเธอถึงรู้สึกหวิวๆอย่างห้ามไม่ได้ล่ะ?

มือของนรมนสั่นเล็กน้อย ถึงขั้นในขณะที่ลุกขึ้นเข่าไปชนกับขอบโซฟาอย่างไม่ระวัง เจ็บจนเธอขมวดคิ้ว

“เป็นอะไร?

บทที่ 112

บทที่112 ความรู้สึกตื่นตระหนักที่ไม่เคยมีมาก่อน

ตอนนี้ธรณีจะไปก็ไม่ใช่ จะอยู่ก็ไม่เชิง ความรู้สึกชาบนใบหน้ายิ่งเข้าไปใหญ่ แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงฆ่านรมรด้วยสายตาเท่านั้น นอกนั้นเขาไม่กล้าทำอะไรเลยจริงๆ

นรมนกลับไม่ได้สนใจเขา พูดกับพฤกษ์ที่อยู่ข้างๆว่า “กรุ๊ปเลือดของบุริศร์หายาก

บทที่ 113

บทที่113 ฉันสามารถเฝ้าได้ไหม

นรมนไม่สนใจความคิดของธรณี เธอลุกขึ้นยืนคนแรก แล้วรีบมาที่ประตูห้องผ่าตัด

“หมอคะ เขาเป็นยังไงบ้าง?”

ฝ่ามือของนรมนมีเหงื่อออก

เธอไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว ความตึงเครียดแบบนั้นดูเหมือนจะตึงเครียดกว่าตอนที่เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นร้อย